مسئله «الگوگيرى (تأسى)» ، يكى از مهم ترين مسائل تربيتى در اسلام است ؛ زيرا انسان به طور طبيعى ، تحت تأثير افكار و عقايد و رفتار پدر ، مادر ، دوست ، محيط و شخصيت هاى برجسته فرهنگى و سياسى قرار مى گيرد و الگوگيرى از ديگران ، نقش اساسى در شكل گيرى شخصيت ، و سعادت يا شقاوت او دارد . از اين رو ، قرآن و احاديث اسلامى ، آموزه هاى مهم و ارزنده اى را در اين زمينه ارائه كرده اند كه به طور خلاصه به شمارى از آنها اشاره مى شود :

١ . دقّت در انتخاب الگو

نخستين نكته ، اين است كه انسان چه كسى را بايد به عنوان الگو در زندگى انتخاب كند؟ روشن است كه در زندگى فردى و اجتماعى انسان ، هر چه نقش پيشوا بيشتر باشد ، دقّت در انتخاب الگو ضرورى تر خواهد بود . بر اين اساس ، رهبران دينى جامعه ، بيشترين نقش را در الگوسازى و شكل دهى در شخصيت مردم دارند . در حديث نبوى آمده است : وإنَّ أئِمَّتَكُم قادَتُكُم إلَى اللّه ِ عز و جل ، فَانظروا بِمَن تَقتَدونَ في دينِكُم وصَلاتِكُم . [١] پيشوايان شما ، رهبران شما به سوى خداوند عز و جل هستند . پس بنگريد كه در دين و نمازتان ، به چه كسى اقتدا مى كنيد . همچنين رهبران سياسى جامعه ، نقش فراوانى در سازندگى مردم دارند ، به گونه اى كه امام على عليه السلام مى فرمايد :

[١] كمال الدين : ص ٢٢١ ح ٧ .