١٥٩٩.امام باقر عليه السلام ـ درباره اين سخن خداوند ك «آيا آنان كه كفر ورزيدند ، نينديشيدند كه آسمان ها و زمين ، فشرده بودند و ما آن دو را از هم گشوديم» ـ : آن هنگام كه خداوند متعال ، آدم را به زمين فرو فرستاد ، آسمان ها فشرده بودند و چيزى نمى باريدند ، و زمين نيز فشرده بود و گياهى نمى روياند . چون خداىْ عز و جل توبه آدم عليه السلام را پذيرفت ، آسمان را فرمود و ابرها چكيدند . سپس فرمودشان و سيلاب باران ، فرو ريخت. آن گاه به زمين دستور داد و زمين ، درختان و رستنى هايش را روياند و ميوه ها را به بار نشانيد ، و رودها و جويبارها لبريز شدند. آرى ، آن بود فشرده بودن آسمان ها و زمين و اين بود از هم گشودگى شان .

١٦٠٠.معانى الأخبار ـ به نقل از حمّاد بن عيسى ـ : امام صادق عليه السلام به گورستان ، نگاهى كرد و فرمود : «اى حمّاد! اينها سكونتگاه هاى مردگان است» و به خانه ها نگاه كرد و فرمود : «اينها هم سكونتگاه هاى زندگان است» . پس ، اين آيه را تلاوت فرمود : «آيا زمين را براى زندگان و مردگان ، سكونتگاه قرار نداديم؟» .

١٦٠١.امام صادق عليه السلام : اگر خداوند ، جريان هوا را در دنيا نگه نمى داشت ، زمين به بيغوله اى تبديل مى شد ، و اگر ابرها نبودند ، زمينْ ويران مى شد و چيزى نمى روياند ؛ امّا خداوند به ابرها امر مى كند و آنها آب را غربال مى كنند و باران فرو مى ريزند . بارانى كه بر قوم نوح فرستاده شد ، بدون ابر بود .

١٦٠٢.امام صادق عليه السلام : باد ، همان هواست ، آن گاه كه به حركت در آيد ، و چون ساكن باشد ، آن را هوا نامند . و دوام دنيا به همين باد است . اگر سه روز باد نوزد ، هر چيزى كه در روى زمين است ، فاسد و گنديده مى شود؛ زيرا باد به منزله بادبزن است كه اشيا را از فاسد شدن ، حفظ مى كند و آنها را خوش بو نگه مى دارد. باد ، به منزله روح است كه هر گاه از بدن خارج شود ، بدن مى گندد و متلاشى مى شود. آفرين بر خداوند كه بهترينِ آفرينندگان است !