١٥٩٣.امام على عليه السلام ـ در دعا ـ : منزّهى تو ، اى خداوند! وه كه چه بزرگ است مقام تو ، و چه بلند است جايگاه تو ، و چه راست است برهان تو ، و چه روان است فرمان تو ، و چه زيباست آفرينش تو! آسمان را بالا بردى و برافراشتى ، و زمين را هموار ساختى و گستراندى ، و از آن ، آبى جوشان و گياهى جنبان برآوردى ، و گياهش زبان به تسبيح تو گشود ، و آب هايش به فرمان تو روان گشتند ، و [آسمان و زمين ،] در آن جا كه خواستِ تو بود و چنان كه فرموديشان ، قرار گرفتند .

١٥٩٤.امام على عليه السلام : ستايش ، خدايى را كه از رحمتش نوميدى نيست ، و از نعمتش محرومى نيست ، و از لطفش مأيوسى نيست ، و از عبادتش سر بر تافتنى[ ، شايسته] نيست ؛ همو كه به فرمانش ، آسمان هاى هفتگانه بر پا شدند ، و زمينِ هموار برقرار شد ، و كوه هاى استوارِ سر به فلك كشيده پا بر جا گشتند ، و بادهاى بارور كننده روان شدند ، و ابرها در فضاى آسمانْ به حركت در آمدند ، و دريا در مرزهاى خود ايستادند .