دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٥٥
حديث
١٤٥٢.امام على عليه السلام : ستم ، گام ها را مى لغزانَد ، نعمت ها را مى بَرَد و ملّت ها را نابود مى كند .
١٤٥٣.امام على عليه السلام : نگزاردن حق و حقوق مردم ، قدرت را به زوال مى كشد .
١٤٥٤.امام على عليه السلام : هر كه حكومتش ظالمانه باشد ، دولتش به سر مى آيد .
١٤٥٥.امام على عليه السلام : هر كه در حكومتش ستم كند و تجاوزگرى اش فزونى گيرد ، خداوند ، بنيانش را ويران مى كند و پايه هايش را در هم مى كوبد .
١٤٥٦.امام على عليه السلام ـ به زياد بن ابيه ، آن گاه عدالت ، پيشه كن و از زورگويى و ستم بپرهيز؛ زيرا كه زورگويى ، [١] به جلاى وطن كردن [ـِ شهروندان ]مى انجامد و ستمگرى ، به شمشير [ و شورش مردم ]فرا مى خوانَد .
٥ / ٥
فساد
قرآن
«آن گاه ، بعد از آنان ، موسى را با آيات خود به سوى فرعون و سران قومش فرستاديم ؛ ولى آنها به آن آيات ، كفر ورزيدند. پس ، ببين فرجام مفسدان چگونه بود ...» .
[١] ابن ابى الحديد نوشته است : معمول در مورد پارسيان در روزگار عثمان ، اين بود كه كارگزاران خراج ، از آنان ، پيش از فروش محصولاتشان ، خراجْ طلب مى كردند و اين ، ظلم به مردم بود و آنان را به سركشى وا مى داشت (شرح نهج البلاغة : ج ٢٠ ص ٢٤٥) .