در قرآن و حديث ، كلمه «أذى»: گاه به معناى ايجاد مزاحمت براى ديگران و تجاوز به حقوق آنان مى آيد ، مانند : « وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَـتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُواْ . [١] و كسانى كه مردان و زنان مؤمن را بدون آن كه گناهى كرده باشند ، مى آزارند ...» . گاه به معناى اجراى قانون الهى درباره مجرم ، به كار مى رود ، مانند : « وَالَّذَانِ يَأْتِيَـنِهَا مِنكُمْ فَـئاذُوهُمَا . [٢] و از ميانتان ، آن دو تن را كه مرتكب زشتكارى مى شوند ، آزار دهيد [ و قانون را درباره شان اجرا كنيد ]» . گاه به معناى تحمّل رنج در راه انجام دادن وظيفه آمده است ، مانند : « فَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَأُخْرِجُواْ مِن دِيَـرِهِمْ وَأُوذُواْ فِى سَبِيلِى وَقَـتَلُواْ . [٣] و كسانى كه هجرت كردند و از خانه هايشان بيرون رانده شدند و در راه من آزار داده شدند ...» . و گاه به معناى ناراحتى و رنج طبيعى آمده است ، مانند : « وَيَسْـئلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذىً . [٤]

[١] احزاب : آيه ٥٨ .[٢] نساء : آيه ١٦ .[٣] آل عمران : آيه ١٩٥ .[٤] بقره : آيه ٢٢٢ .