از كرسى بلندپايه‌تر- يعنى كنار بتول-؛ كسى كه منصب سليمانيش يافته ملك سليمان را كجا در نظر مى‌آورد، و كسى كه به غلامى قنبرش سرافراز گرديده كيكاووس را از غلامان خود مى‌شمارد؛ آن پرورش يافته كنار حجر اسماعيل، شفابخش زمزم و شرف‌افزاى مقام خليل، مرهم نه جراحتهاى سينه رسول، غمگسار خاطر حزين بتول، ضعيفان امّت را پشت و پناه، گناهكاران امّت را امّيدگاه، شرف اعاظم و اشراف، غصن دوحه طيّبه عبد مناف، اعنى امير المؤمنين و امام المتّقين و يعسوب الموحّدين، اسد اللَّه الغالب علىّ بن ابى طالب- صلوات اللَّه عليه و على أخيه و زوجه و أولاده الطّاهرين-، تأليف نموده، و به فرحة الغرى موسوم گردانيده و بر اختلافى كه در آن عصر در ميان سنّيان و مخالفان درين باب بوده و بعضى مى‌گفته‌اند كه آن جناب را در خانه خود مدفون ساخته‌اند و بعضى در مسجد كوفه و بعضى در قصر الاماره كوفه و بعضى در رحبه كوفه و بعضى از جهّال شيعه و سنّى مى‌گفته‌اند كه در بغداد كهنه مدفون گرديده، پس سيّد جليل مزبور كتاب مذكور را براى رفع اين اختلاف تأليف نموده و اخبار متواتره از طرق خاصّه و عامّه و شواهد عقليّه و نقليّه بيشمار كه دلالت دارند بر آن كه آن وصى و خليفه سيّد انام و برگزيده ملك علّام، در نجف اشرف در همين موضع مقدّس كه مزار كافه انام و مطاف خاص و عام است مدفون گرديده، در آن كتاب ايراد نموده و چون كتاب مزبور مشتمل بود بر فوايد جليله و زيارات شريفه و ادعيه معتبره و معجزات غريبه كه در اكثر كتب متداوله مذكور نيست، بعضى از دوستان ايمانى و برادران روحانى از فقير استدعا نمودند كه آن را به لغت فارسى ترجمه نمايم تا نفعش عام و فوايدش تمام باشد. لهذا از جهت رعايت حقوق ايمانى، اجابت ايشان را لازم دانسته به عبارات قريبه به افهام ترجمه نمودم- و من اللَّه الاستعانة في جميع الأمور.

ابتداى ترجمه، كلام اين است:

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌ حمد و سپاس خداوندى را سزاست كه حق را در نظر جهانيان هويدا و ظاهر