فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ١٧٤ - تعليقات

ق (ص ١٣١): «مزيومد»! ن (ص ١٠٥): «فريومد».

١٢٠/ ٢ در آنجا معجزات بسيار از آن جناب به ظهور آمد/ در ق (ص ١٣١) و ن (ص ١٠٥)، سخن اين است: «و قال في حالهم الخبر المشهور».

١٢٠/ ١٠ بزنطى/ به زبر يكم و دوم (بزنطى) خوانده مى‌شود (نگر: أضبط المقال، ٣٥).

١٢١/ ١ درخت طوبى يا سدره/ چنين است در اعظم. در مرعشى به جاى «يا»، «با» نوشته شده است.

١٢١/ ٤ خطبه كرد/ در اعظم كسره زير خاء بوضوح گذاشته شده است؛ در مرعشى هم كسره و سكون خاء و طاء كتابت گرديده.

«خطبه كردن» به معناى خواستگارى كردن است؛ و نبايد آن را با «خطبه كردن»- كه آن هم در فارسى مستعمل است (نمونه را، نگر: روض الجنان، ج ١٩، ص ٢٠٠ و ٢٠٦)- اشتباه كرد.

١٢١/ ٤ حضرت فاطمه/ چنين است در اعظم. مرعشى لفظ «حضرت» را ندارد.

١٢١/ ٥ حضرت جبرئيل/ چنين است در اعظم. مرعشى لفظ «حضرت» را ندارد.

١٢١/ ٧ در روز غدير هر يك اينها را/ مرعشى: «در روز هر يك اينها را»؛ اعظم: «در روز غدير اينها را هر يك».

١٢١/ ٢٠ شما را خير بسيار كرامت فرموده ... حق- سبحانه و تعالى-/ اين بهره در مرعشى نبود. از اعظم افزوده شد.

١٢٢/ ٢١

صبرت و احتسبت‌

/ مرعشى:

«صبرت و احتسبت»

؛ متن، مطابق اعظم است.

١٢٣/ ٢

مقاما معلوما و إنّ لك عند اللَّه‌

/ اين بهره در مرعشى نبود؛ از اعظم افزوده شد.