فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ٢١٢ - تعليقات

هل لك ...؟ (٧٦): مى‌خواهى ...؟

بقعة بيضاء (٧٦): زمين سفيدى.

تلمع نورا (٧٦): نور از آن مى‌تافت.

سرت فى ظلّ ناقته (٧٦): من در ركاب همايون .... مى‌رفتم.

نزل (٧٦): به زير آمدند.

مرّغ خدّيه عليها (٧٦): دو طرف روى مبارك خود را بر آن زمين سودند.

اكرم الكاتبين (٧٦ نسخه بدل: الكرام الكاتبين): ملائكه مقرّبين.

الروح و الريحان (٧٦): بوهاى خوش و گلهاى بهشت.

مضجع (٧٨): آرامگاه.

صديق (٧٨): معصوم و راست‌گفتار و درست‌كردار.

هيأ (٧٨): مقدّر ساخت.

تنشر له قبره (٧٨): قبر آن حضرت را خواهند كند.

قبض (٧٨): رحلت فرمود.

اختلفوا (٧٩): اختلاف دارند.

ريح (٧٩): نسيمى.

تصوّبت أقدامكم (٧٩): ... پاهاى شما در زمين فرونشيند و بند شود.

الفجر (٨٠): صبح.

آدم (٨٠): گندم‌گون.

ثقيل العينين (٨٠): نيكوچشم.

طويل (٨٠): بلندبالا.

قصير (٨٠): كوتاه.

أقرب (إلى .../ ٨٠): مايل (به ...)

قد عمى قبره (٨٠): هموار كردند قبر او را و علامتى نگذاشتند.