فرحة الغری ت علامه مجلسی - سید بن طاووس - الصفحة ١٦١ - تعليقات

٨٨/ ٢٤ پياده به زيارت/ لفظ «پياده» از «مرعشى» فرو افتاده است؛ از اعظم افزوديم.

٨٩/ ١٧ كالصّحيح/ چنين است در اعظم. مرعشى: «كالصح» ٩١/ ١٥ من لا يحضره الفقيه/ گفتنى است كه نام اين كتاب شريف كه از كتب اربعه حديثى اماميّه بشمارست، در حقيقت، «كتاب من لا يحضره الفقيه» مى‌باشد؛ يعنى لفظ «كتاب» جزئى اصيل است از نام اثر.

اين مطلب از آنچه شيخ جليل اقدم، صدوق- رضى اللَّه عنه و أرضاه-، در مقدّمه‌اش بر كتاب در باب انگيزه تدوين آن نوشته و نيز از سياق عبارت وى، نيك پيداست (نگر:

كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ١، ص ٢ و ٣) در تداول و نوشتار، بسيارى، «فقيه من لا يحضره الفقيه» يا «من لا يحضره الفقيه» مى‌گويند و مى‌نويسند (نگر: منية المريد، ص ٤١٢، پى‌نوشت) كه ظاهرا اوّلى بر سبيل نوعى نقل به معنا، و دوّمى از رهگذر اختصار است.

٩١/ ١٥ زيادتى هست .../ توجّه به اين «زيادت» و نقل و درج آن از علّامه مجلسى- قدّس سرّه- است و اين زيادت در متن عربى فرحة الغرى مذكور نيست. نگر: ق، ص ١٠٧؛ و: ن، ص ٨٠.

براى ديدن مرجع مرحوم مجلسى (ره)، نگر: كتاب من لا يحضره الفقيه، ج ٢، ص ٥٨٨.

٩١/ ١٦

حقّ لمن ... مأتيّ‌

/ اين بهره در مرعشى نيست. از اعظم افزوده شد.

٩١/ ٢١ يستمعون/ چنين است در مرعشى. اعظم: «يسمعون». ضبط اعظم خلاف صورت قرآنى است.

٩٣/ ٧ إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ‌ .../ س ٢١، ى ٩٠.

٩٣/ ٩ زبان/ چنين است اعظم؛ مرعشى: «زيارت».

٩٣/ ١٠ بشارت ده/ متن موافق اعظم است. در مرعشى، «ده» فرو افتاده است.