خدمت عضد الدّوله كرد و از او گريخت و به نجف اشرف آمد و مختفى شد و عضد الدّولة او را طلب بسيار كرد و نيافت. عمران در شبى حضرت امير المؤمنين (ع) را در خواب ديد كه آن حضرت فرمود كه اى عمران! فردا فناخسره- كه نام عضد الدوله است- به روضه من خواهد آمد به زيارت، و هر كه در روضه است بيرون خواهند كرد، و تو در فلان كنج از كنجهاى روضه بايست كه ترا نخواهند ديد و او داخل خواهد شد و زيارت خواهد كرد و نماز خواهد كرد و تضرّع خواهد كرد و خدا را قسم به محمّد و آل او خواهد داد كه ترا به او رساند؛ چون اين دعا بكند، تو پيش رو و بگو: پادشاهم! كيست اين مرد كه تو محمّد و آل محمّد را شفيع مى‌كنى و الحاح مى‌كنى كه به دست تو درآيد؟؛ او خواهد گفت كه مرديست كه لشكر مرا متفرّق كرده است و در پادشاهى با من منازعه مى‌كند؛ تو بگو كه اگر كسى او را به دست تو دهد، چه چيز خواهى داد به آن شخص؟؛ خواهد گفت كه اگر از من بطلبد كه او را ببخش، خواهم بخشيد، چون اين را بگويد، بگو كه من همان شخصم كه تو مى‌خواهى؛ بعد از آن هر چه مدّعاى تو است به عمل خواهد آمد. روز كه شد عمران هر چه آن حضرت فرموده بود به جاى آورد، بعد از آن مكالمات گفت كه من عمران بن شاهينم! عضد الدّوله گفت كه كى گفت كه تو اينجا بايستى؟! گفتم:

آقايم صاحب اين قبر در خواب به من گفت كه فردا فناخسره به اينجا خواهد آمد و چنين و چنين خواهد كرد، و قصّه را تمام كرد. عضد الدّوله گفت كه به حقّ صاحب قبر كه راست بگو كه اسم مرا فناخسره گفت؟ گفتم: بلى، به حقّ مولايم كه چنين گفت. پس عضد الدّوله گفت: و اللَّه كه هيچ كس نمى‌دانست كه نام من فناخسره است بغير از مادرم و دايه‌ام و خودم. پس خلعت وزارت در او پوشانيد و همراهش به كوفه برد، و عمران نذر كرده بود كه اگر عضد الدّوله از گناه او بگذرد، سر و پا برهنه به زيارت آن حضرت برود. چون شب شد، بى‌خبر كسى، تنها متوجّه زيارت شد، و در وقتى كه او متوجّه شد على بن طحال كليددار در خواب ديد كه حضرت امير المؤمنين (ع) به او گفت كه برخيز و در را باز كن از براى دوست ما عمران بن شاهين. پس برخاست و در را باز كرد و به انتظار نشست. همان ساعت عمران پيدا شد. علىّ بن طحال گفت كه بسم اللَّه! آقا، فرماييد! گفت: من كيستم؟