مصنّف (ره) مى‌گويد كه كسى نگويد كه اعتماد بر احاديث صفوان در اين باب نيست از جهت آنكه اختلاف بسيار دارد، زيرا كه صفوان جمّال آن حضرت بود و مكرّر در خدمت آن حضرت به زيارت آمده بود و وقايع بسيار مشاهده كرده بود؛ در هر مرتبه يك چيزى را نقل كرده است و منافاتى نيست ميان اين اخبار.

و ابن بابويه (ره) به سند معتبر از صفوان روايت كرده كه گفت از قادسيّه در خدمت حضرت امام جعفر صادق (ع) روانه شديم و چون حضرت مشرف بر نجف شدند، فرمودند كه اين آن كوهى است كه پسر جدّم نوح (ع) در وقت طوفان مى‌گفت كه پناه به كوهى خواهم برد كه مرا از غرق حفظ كند، پس حق- سبحانه و تعالى- به كوه خطاب فرمود كه آيا مردم از من به تو پناه مى‌آورند و تو از عذاب من كسى را نجات مى‌توانى داد؟، پس آن كوه از خشيت الهى به زمين فرو رفت و پاره پاره شد و هر پاره‌اى در طرفى از اطراف شام بيرون آمد؛ پس حضرت فرمودند كه راه را بگردان به طرف نجف- چون راه راست به كوفه مى‌رود و در وقت آمدن از قادسيّه نجف در دست چپ شارع واقع است-؛ پس من راه را گردانيدم. حضرت آمدند تا غرى پس به نزد قبر مقدّس ايستادند و سلام بر يك يك از پيغمبران مى‌كردند و من متابعت مى‌نمودم تا رسيدند به سيّد المرسلين ٦، پس خود را بر قبر انداختند و سلام بر آن حضرت مى‌فرستادند و به آواز بلند و ناله دردناك مى‌گريستند؛ پس برخاستند و چهار ركعت نماز زيارت بجا آوردند؛ و در روايت ديگر وارد است كه شش ركعت نماز كردند؛ و من با آن حضرت نماز كردم و پرسيدم كه يا ابن رسول اللَّه! اين قبر كيست؟ فرمودند كه قبر جدّم علىّ بن ابى طالب (ع) است.

مترجم گويد كه بنا بر روايت چهار ركعت ظاهرا دو ركعت نماز زيارت حضرت امير المؤمنين است و دو ركعت نماز زيارت حضرت امام حسين (ع) چنان كه در يك حديث صفوان گذشت، و بنا بر شش ركعت دو روايت است: يكى آنكه دو ركعت از جهت زيارت حضرت امير المؤمنين است و دو ركعت از جهت آدم و دو ركعت از جهت نوح، و روايت ديگر آنكه گذشت كه دو ركعت از جهت زيارت سيّد الوصيّين است و دو