قصه در قرآن - معرفت، محمد هادى - الصفحة ١٥٨ - مذهب كورش و شواهدى بر ايمان او
افراد يهود است كه به سوى اورشليم روند و خانه خداى را در آن بنا كنند.
همه مردم و ملت من بايد در انجام دادن اين كار به يهود كمك كنند و آنچه از آذوقه و مال و مركب لازم دارند، برايشان فراهم سازند.»
مذهب كورش و شواهدى بر ايمان او
ابو الكلام آزاد مىگويد: مهمترين اوصاف ذوالقرين كه توجه ما را جلب مىكند، اخلاص و پاكى عقيده او در ستايش خداوند يكتا و ايمان او به دنياى ديگر است.
اكنون ببينيم آيا صفات كورش با آنچه درباره ذوالقرنين آمده است، توافق دارد يا خير؟
پاسخ، مثبت است؛ زيرا همه قراين و شواهد، دليل بر اين است كه ويژگىهاى وى همان ويژگىهاى ياد شده در قرآن است. نخستين چيزى كه در اين خصوص با آن رو به رو مىشويم، عقيده قومى يهود است. در كتب دينى يهود تصريح شده است كه كورش فرستاده منتظر خداوند و مسيح اوست كه براى بسط عدل و داد و فراهم آوردن خشنودى خود او برگزيده شده است.
مسلماً يهود به كسى كه بتپرست باشد، معتقد نيست و بايد كورش، يكتاپرست و مؤمن به خداوند باشد تا مورد اعتقاد يهود واقع شود.
با توجه به شواهد تاريخى بايد قبول كرد كه كورش دين مزْديسنى داشت؛ يعنى پيرو دينى بود كه زرتشت، پيغمبر معروف ايران بنا نهاد. دين زرتشت، آيينى توحيدى بود كه پيروان آن به وحى آسمان و روز جزا عقيده داشتند. اين آيين انسانها را به سوى پاكى و پاكيزگى در زندگى دعوت مىكرد. مسلماً كورش از اين سرچشمه اخلاقى صاف و زلال نوشيده و خو و منشى نيك و بزرگوارانه يافته است.
تعاليم اخلاقى زرتشت بر دعوت به سه اصل پايهريزى شده است:
١. هومَتْ (پندار نيك)؛ ٢. هوخَتْ (گفتار نيك)؛ ٣. هو وَرِشْتْ (كردار نيك).