استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٤٥ - خون

[١٦٣] سؤال ٣٦: فرو بردن خونى كه از لاى دندان‌ها (به واسطه بيمارى يا مسواك كردن) مى‌آيد، چه حكمى دارد؟

پاسخ: خوردن خون، حرام است و چنانچه در آب دهان از بين برود، بنا بر احتياط بايد از خوردن آب دهان نيز اجتناب شود.

[١٦٤] سؤال ٣٧: خونى كه از بين دندان‌ها بيرون مى‌آيد يا خونى كه از خارج دهان وارد آن مى‌شود و هر كدام با آب دهان مخلوط مى‌شود و از بين مى‌رود، آيا باعث نجس شدن دهان و آب دهان مى‌شود و آيا مى‌توان آب دهان را فرو برد يا بايد بيرون ريخت؟

پاسخ: در هر دو صورت، اگر در آب دهان مستهلك شود، پاك است؛ ولى فرو بردن آن، محلّ اشكال است و در صورت دوم بهتر است كه دهان نيز آب كشيده شود.

[١٦٥] سؤال ٣٨: اگر حيوان حلال گوشتى را با تيراندازى صيد كنيم، آيا خونى كه در بدن حيوان باقى مانده است، پاك است يا نجس؟

پاسخ: احتياط واجب، اجتناب از آن است.

[١٦٦] سؤال ٣٩: بعد از ذبح حيوان حلال گوشت، شك مى‌كنيم خونى كه در بدن حيوان است، باقى مانده خون حيوان است يا خون هنگام ذبح است كه به داخل بدن حيوان برگشته است. در اين صورت، وظيفه چيست؟

پاسخ: در فرض سؤال، اقوى‌ پاك بودن خون است.

[١٦٧] سؤال ٤٠: اگر حيوان حرام گوشت را ذبح شرعى كنيم و خون متعارف از بدن او خارج شود، آيا خون باقى مانده در بدن حيوان (مانند خون باقى مانده در بدن حيوان حلال گوشت)، پاك است؟

پاسخ: خون باقى مانده در بدن حيوان حرام گوشت، به احتياط واجب نجس است.