استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٨٥ - نيت روزه نيابتى

[١١١٤] سؤال ٦: كسى كه به نيّت قضا يا كفّاره، روزه مى‌گيرد و قبل يا بعد از اتمام روزه مى‌فهمد كه قضا يا كفّاره برعهده او نبوده، آيا مى‌تواند آن روز را روزه ديگرى غير از قضا و كفّاره به حساب آورد يا نمى‌تواند؟

پاسخ: در صورت فرض شده، اگر بعد از اتمام روزه باشد، نمى‌تواند آن را روزه ديگرى حساب نمايد و اگر در اثنا به يادش بيايد، چنانچه قبل از ظهر متوجه شود، مى‌تواند نيّت روزه واجب غير معيّن و يا روزه مستحبّى كند و اگر بعد از ظهر متوجه شود، مى‌تواند نيّت روزه مستحبى كند؛ ولى بنا بر احتياط نمى‌تواند نيّت روزه واجب غير معيّن نمايد.

تداخل در روزه‌

[١١١٥] سؤال ٧: آيا صحيح است شخصى كه مشغول گرفتن روزه واجب، مثل روزه نذر معيّن يا غير معيّن يا روزه كفّاره است و در همان روز، روزه استحبابى هم وارد شده، هم نيّت روزه واجب كند و هم روزه مستحب تا ثواب بيشترى ببرد؟

پاسخ: در مفروض سؤال، اين چنين نيّت كردنى، جايز است.

نيّت روزه نيابتى‌

[١١١٦] سؤال ٨: كسى كه مى‌خواهد تبرّعاً از طرف ديگران روزه نيابتى بگيرد، اگر خودش قصد قربت كند و بعد از اذان مغرب، ثواب روزه را به آنها هديه كند، كافى است يا نيّت ديگرى لازم است؟

پاسخ: در روزه نيابتى، واجب است كه از اول به قصد نيابت باشد و اهداى ثواب بدون اين كه از اول قصد نيابت كند، كافى نيست.

[١١١٧] سؤال ٩: آيا وقت نيّت كردن در روزه واجب يا مستحبّى كه به نيابت از ديگرى انجام مى‌شود، با وقت نيّت اين روزه‌ها براى خود انسان تفاوتى دارد؟

پاسخ: در روزه نيابتى، نايب بايد پيش از طلوع فجر نيّت كند.