استفتائات - موسوى اردبيلى، سيد عبدالكريم - الصفحة ٢٤٩ - قرائت صحيح

[٩٨٦] سؤال ٣٣٥: كسى كه خود را عادل نمى‌داند، اگر او را با اصرار براى امامت جماعت در جلوى صفوف نمازگزاران قرار دهند، چه كند تا نماز خودش و ديگران به طور صحيح برگزار شود؟

پاسخ: اگر خود را عادل نمى‌داند و ديگران او را عادل مى‌دانند، امام جماعت شدن او اشكال ندارد، اگر چه بهتر است اجتناب كند.

[٩٨٧] سؤال ٣٣٦: ما شخصى را واجد شرايط امامت جماعت مى‌دانيم؛ ولى خودش مى‌گويد: «من راضى نيستم كه به من اقتدا كنيد» يا اين كه مى‌گويد: «من عادل نيستم». در فرض مذكور، اقتدا به او چه حكمى دارد؟

پاسخ: رضايت امام جماعت، براى اقتدا كردن به او لازم نيست. درباره تشخيص عدالت، در رساله‌هاى عمليه، توضيح لازم داده شده است.

[٩٨٨] سؤال ٣٣٧: وقتى وارد مسجد جديدى مى‌شويم كه هيچ گونه شناختى از امام جماعت آن نداريم، آيا مى‌توانيم نماز را به جماعت بخوانيم؟

پاسخ: اگر اطمينان حاصل شود كه امام جماعت عادل است، اگر چه از كثرت اقتدا كنندگان باشد، اقتدا كردن اشكال ندارد.

قرائت صحيح‌

[٩٨٩] سؤال ٣٣٨: آيا اصالة الصحّه (صحيح بودن فعلى كه از مسلمان صادر مى‌شود)، در قرائت امام جماعت نيز جارى مى‌شود يا خير؟

پاسخ: جارى مى‌شود.

[٩٩٠] سؤال ٣٣٩: اگر امام جماعت، مخارج حروف را رعايت نكند، وظيفه مأموم چيست و نمازش چگونه است؟

پاسخ: اگر كلماتى كه ادا مى‌كند، مفهوم باشد، ولى با وجود اين كه سعى بر آموختن قرائت صحيح كرده، باز هم نمى‌تواند حرف يا كلمه يا لحنى را صحيح‌