انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ١٦٩ - اخلاقى
«تكبّر»: (وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ وَ لَنْ تَبْلُغَ الْجِبالَ طُولًا)؛[١] «بىمهرى به يتيم»: (وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهانَنِ كَلَّا بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ)؛[٢] (همچنين رك: ضحى، ٩؛ ماعون، ١ و ٢)؛ «آميختن حق به باطل»: (وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُوا الْحَقَّ وَ أَنْتُمْ تَعْلَمُونَ)؛[٣] «اذيت خدا»: (إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً)؛[٤] «اذيت صدقهبگيران»: (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ فَأَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْداً لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ)؛[٥] «اذيت محمّد (ص)»: (... وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ)[٦] (همچنين ر. ك: احزاب، ٥٧ و ٦٩؛ مسد، ١- ٥)؛ «اذيت مؤمنان»: (وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ
[١]. اسرا: ٣٧:« و در[ روى] زمين به نخوت گام برمدار، چرا كه هرگز زمين را نمىتوانى شكافت، و در بلندى به كوهها نمىتوانى رسيد».
[٢]. فجر: ١٦ و ١٧:« و امّا چون وى را مىآزمايد و روزىاش را بر او تنگ مىگرداند، مىگويد:" پروردگارم مرا خوار كرده است"؛ ولى نه، بلكه يتيم را نمىنوازيد».
[٣]. بقره: ٤٢:« و حق را به باطل درنياميزيد، و حقيقت را- با آنكه خود مىدانيد- كتمان نكنيد».
[٤]. احزاب: ٥٧:« بىگمان، كسانى كه خدا و پيامبر او را آزار مىرسانند، خدا آنان را در دنيا و آخرت لعنت كرده و برايشان عذابى خفّتآور آماده ساخته است».
[٥]. بقره: ٢٦٤:« اى كسانى كه ايمان آوردهايد! صدقههاى خود را با منّت و آزار، باطل مكنيد؛ مانند كسى كه مالش را براى خودنمايى به مردم، انفاق مىكند و به خدا و روز بازپسين ايمان ندارد؛ پس مَثَلِ او همچون سنگ خارايى است كه بر روى آن، خاكى[ نشسته] است، و رگبارى به آن رسيده و آن[ سنگ] را سخت و صاف بر جاى نهاده است؛ آنان[ رياكاران] نيز از آنچه بهدست آوردهاند، بهرهاى نمىبرند؛ و خداوند، گروه كافران را هدايت نمىكند».
[٦]. توبه: ٦١:« و كسانى كه پيامبر خدا را آزار مىرسانند، عذابى پر درد[ در پيش] خواهند داشت».