انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ٧٠ - اشاره

عبور با سلامت و موفقيت، اهميتى دو چندان خواهد يافت. توشه‌اى كه بتواند به انسان يارى رسانده و بدون آسيبى تا پايان راه همراه و هميار او باشد؛ راستى اين مسير چيست؟ و توشه راه آن كدام است؟ و چرا انسان ناگزير از طى چنين مسيرى خواهد بود؟

از نگاه قرآنى، دنيا جايى است براى شكوفايى استعدادهاى انسان و مكانى براى زندگى موقت تا پس از آزمون الهى، متناسب با عملكرد خود به جايگاه اصلى خويش، بهشت يا دوزخ منتقل شود. در اين نگاه، دنيا به‌سان مسيرى براى گذران زندگى انسان است كه بايد براى دستيابى به هدف آفرينش طى شود. فراز و نشيب‌هاى اين مسير، متنوع و گريزناپذير بوده و انسان بايد همواره خود را آماده عبور از آن نمايد. در اين مسير، انسان نيازهايى داشته و با چالش‌هايى روبه‌روست؛ ازاين‌رو داشتن نقشه، راهنما و توشه راه، ضرورتى عقلانى است تا در پرتو آن، انسان توان طى مسير داشته و در برابر آسيب‌هاى احتمالى فراروى خود توانا باشد. در اين فصل به تبيين رويكرد قرآن به چگونگى فراهم ساختن راه و توشه پرداخته و ويژگى‌هاى راهنمايان و راهبران را در فصل بعد مورد بررسى قرار خواهيم داد.