انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ١٢ - سخن آغاز

خداى تعالى مى‌فرمايد: (ما فَرَّطْنا فِي الْكِتابِ مِنْ شَيْ‌ءٍ).[١] ازاين‌رو با توجه به اصالت جايگاه قرآن در نظام معرفتى اسلام، در آينه روايات از آن با عنوان مرهمنامه‌[٢] و طعام (معنوى) آماده الهى،[٣] و در بيانات مفسران و فقيهان شيعه و سنّى، با تعابيرى چون اساسنامه و قانون‌واره حيات فردى و اجتماعى بشريت و جامع امتيازهاى كتاب‌هاى آسمانى پيشين ياد شده است.[٤] از اين رو هدايت قرآن براى همگان سودمند بوده و همه بشريت به آن نيازمند است؛ همچون آبى زلال و گوارا كه به حيات همه زندگان حيات بخشيده و هيچ موجود زنده‌اى در هيچ دوره و سرزمينى از آن بى‌نياز نيست.[٥]

مجموعه «انسان در تراز قرآن» با روش تفسير موضوعى به بازشناسى نگرش قرآن به انسان در نظام هستى پرداخته و هدف اصلى آن نشان دادن رويكرد قرآنى به آغاز و فرجام حيات انسان است. در اين جلد، هشت مسئله مورد بررسى قرار گرفته‌اند كه عبارتند از: «انسان، هيچِ هست‌يافته»، «نيكوترين آفريده»، «آفرينشى هدفمند»، «راه و توشه»، «همراه با راهنمايان»، «ستايش و بندگى»، «مرزهاى الهى» و «دشمن»؛ در جلدهاى پسين نيز ابعاد ديگرى از آموزه انسان‌شناسى قرآنى ارائه خواهد شد.

[١]. انعام: ٣٨:« ما هيچ چيز را در اين كتاب فروگزار نكرديم».

[٢]. اشاره به روايتى از پيامبر دارد كه فرمودند:« القرآن هو الدواء»( ر. ك: بحار الانوار، ج ٩٢، ص ١٧٦، ح ٤).

[٣]. اشاره به روايت نبوى دارد:« القرآن مادبة الله فتعلّموا مأدبته ما استطتعتم»( ر. ك: بحار الانوار، ج ٨٩، ص ١٩).

[٤]. براى آگاهى بيشتر از اين ديدگاه‌ها بنگريد: مجمع البيان، ج ١، ص ٣٦٩ و ج ٦، ص ١٩٩؛ تفسير الاصفي، ج ١، ص ٨؛ تفسير كنز الدقائق، ج ١، ص ٣؛ البيان في تفسير القرآن، ص ٢٤.

[٥]. ر. ك: تفسير تسنيم، ج ١، ص ٣٢.