انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ١٠٦ - نكات
برخى از مفسران اهل سنت نيز تاكيد كردهاند كه برابر اين آيه، صادقان بايد از ويژگى عصمت از لغزش برخوردار بوده و رتبه ايمانى و هدايتى آنان بالاتر از ديگر مؤمنان باشد.[١] اما اينكه گروهى از آنان پنداشتهاند كه مراد از صادقان مجموع امت اسلامى است، با ظاهر قرآن ناسازگار بوده و مخالف با تجربه تاريخى از وضعيت فرقهها و مذاهب اسلامى است كه گاه اختلاف آنان به طرد و تكفير يكديگر مىانجامد.
سوم. از آنجا كه مقام راهبرى، مقامى بسيار حساس و مهم بوده و در سعادت و شقاوت اخروى و دنيوى انسان تأثيرگذار است، بايد دقت و احتياط بسيار زيادى در تشخيص راهبر راستين و الهى به عمل آيد؛ چنان كه در انتخاب راه نيز بايد شناخت و دقت كافى مبذول داشت؛ زيرا راهبران دروغين بنا به دلايل متعددى چون عصبيت، تكبر، عناد و ... ممكن است خود را نزد افراد ساده لوح به عنوان راهبر الهى جا بزنند؛ به سخن ديگر، پيوند «رهبرى» و «پيروى» در اين جهان بهطور كامل در جهان ديگر منعكس مىشود و بر اساس آن گروههايى كه اهل نجات و اهل عذابند مشخص مىگردند.
گر چه بعضى از مفسران، «امام» را در آيات پيشگفته، تنها به معنى پيامبران دانسته، و بعضى ديگر به معنى كتابهاى آسمانى، يا به معنى علما و دانشمندان تفسير كردهاند، ولى روشن است كه امام در اينجا گستره معنايى وسيعى دارد كه هر پيشوايى، خواه از پيامبران و ائمه هدى (عليهم السلام) و خواه دانشمندان و كتاب و سنت و همچنين ائمه كفر و ضلال را در بر مىگيرد؛ به اين ترتيب هر كسى در آخرت در خط همان
[١]. مفاتيح الغيب، ج ١٦، ص ١٦٧.