انسان در تراز قرآن - راد، على - الصفحة ١٠٥ - نكات

نخست. خداوند براى هدايت انسان در مسير حركت خود در هر دوره‌اى راهنمايى قرار داده است كه وظيفه راهبرى جامعه انسانى به سوى مقصد حقيقى را بر عهده دارد؛ اين سنت قطعى و تخلف‌ناپذير خداوند بوده و لازمه اتمام حجت بر بندگان است، تا در روز قيامت كسى نتواند در برابر خدا اين‌گونه دليل بياورد كه چون بدون راهبر بوده، گمراه شده است؛ آموزه ياد شده در روايات شيعى و در بخشى ويژه گزارش شده است؛ چنان كه مرحوم كلينى در كتاب گران‌سنگ «اصول كافى»، بخش «كتاب‌الحجة» گفتارى ويژه را بدان اختصاص داده است.[١]

با توجه به اين سنت الهى، در دوره آخرالزمان نيز خداوند داراى راهبرى راستين براى هدايت بندگان خود مى‌باشد كه مطابق روايات معتبر شيعه از نسل فرزندان فاطمه (عليهاالسلام) بوده و هم‌اكنون زنده است و به ارشاد مردمان مى‌پردازد.

دوم. راهبران حقيقى انسان، خود، انسان‌هايى تكامل‌يافته‌اند كه بى‌واسطه يا باواسطه با پروردگار در ارتباط بوده و بى‌هرگونه خطا و لغزشى به منابع هدايت وحيانى دسترسى كامل دارند و اين همان معناى صدق و صادقان است؛ چنان كه در قرآن بدان تأكيد مى‌شود: (يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ‌):[٢] «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! از خدا پروا كنيد و با راستان باشيد».

[١]. الكافى، ج ١ كتاب الحجة.

[٢]. توبه: ١١٩.