عن علی٧‌ كان فراش رسول الله٦ عباءة و كانت مرفقته أدم حشوها لیف، فثنیت ذات لیلة، فلما أصبح، قال: لقد منعنی اللیلة الفراش الصلاة، فأمر٦ أن یجعل له بطاق واحد. و كان له٦‌ فراش من ادم حشوه لیف و كانت له عباءة تفرش له حیثما انتقل...؛[٢]

از امام علی٧ نقل شده که فراش رسول خدا٦ یک عبا و متکایش پوستی که درونش لیف خرما بود. پس یک شب آن فراش [برای استراحت آن حضرت] به صورت تا شده پهن گردید. چون صبح شد، پیامبر٦ فرمود: این فراش، امشب مرا از نماز
باز داشت.پس دستور داد که یک تا برایش پهن گردد.آن حضرت فراشی از پوست
داشت که داخلش لیف خرما بود و عبایی داشت که هر گاه نقل مکان می‌کرد، برایش گسترانده می‌شد.

این حدیث، هر چند در کتاب ارزشمند مكارم الاخلاق، نوشته حسن بن فضل طبرسی، فرزند امین الإسلام ذکر شده است و هم کتاب و هم نویسنده مورد توجه بوده‌اند، ولی سند آن مرسل است و به همین دلیل، نمی‌توان آن را حدیثی محکم و معتبر تلقی کرد.

حدیث ٤.

محمد بن یحیی، عن احمد بن محمد، عن علی بن النعمان، عن سعید الأعرج، قال: سمعت اباعبدالله٧ یقول: نام رسول الله٦ عن الصبح، و الله عزوجل أنامه حتی طلعت الشمس علیه، و كان ذلك رحمة من ربك للناس، الا لو أن رجُلاً نام حتی تطلع الشمس لعیره الناس و قالوا: لا تتورع لصلواتك فصارت اُسوةً و سنة، فإن قال رجل لرجل نمتَ عن الصلاة، قال: قد نام رسول الله٦ فصارت اسوةً و رحمةً، رحم الله سبحانه بها هذه الامة؛[٣]

سعید اعرج می‌گوید: از امام صادق٧ شنیدم فرمود: رسول خدا٦ از نماز صبح خواب ماند تا این که خورشید بر او طلوع کرد و این قضیه رحمتی از جانب خدایت برای مردم است. آیا نمی‌بینی که اگر کسی بخوابد تا این که آفتاب طلوع کند، مردم او را سرزنش می‌کنند و می‌گویند از نمازت مواظبت نکردی. پس این قضیه نمونه و سنت شد. پس اگر کسی به دیگری بگوید: از نماز خواب ماندی، می‌گوید: رسول خدا٦ [از نماز] خواب ماند. پس آن یک نمونه و رحمتی شد که خداوند سبحان به وسیله‌اش به امت اسلامی

[١]. سوره کهف، آیه١١٠.

[٢]. سوره نجم، آیه٨.

[٣]. سوره اسراء، آیه٧٩؛ مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج٦، ص٦٧١.