اخلاق فاضل - فاضل لنكرانى، محمد - الصفحة ٧٣ - درس هشتم رابطه خشيّت و علم
در تشهّد نماز، اول به عبوديّت رسول الله ٦ وسلم نسبت به خداوند و بعد به رسالت ايشان شهادت مىدهيم. اين شهادت ناظر به اين معنا است كه برترى و علوِّ سطح عبوديّت و شدّت عبوديّتِ آن حضرت اقتضا كرده كه خداوند متعال، منصبِ شامخ رسالت را به او عنايت كند. [١]
[١]. عن ابىعبدالله (ع) قال: مَا تَنَبَّأَ نَبِى قَطُّ حَتَّى يُقِرَّ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ بِخَمْسٍ، بِالْبَدَاءِ وَ الْمَشِيَّهِ وَ السُّجُودِ وَ الْعُبُودِيَّهِ وَ الطَّاعَه. (التوحيد للصدوق، ص ٣٣٣، باب البداء) هرگز هيچ پيامبرى به منصب پيامبرى نمىرسيد تا آنكه براى خداوند به پنج خصلت اقرار مىكرد: بداء و مشيت وسجود وعبوديت وطاعت.
- قَالَ الرِّضَا (ع): بِالْعُبُودِيَّهِ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَفْتَخِرُ. به عبوديت حقّ تعالى افتخار مىكنم. (علل الشرائع، ج ١، ص ٢٣٧)
- عَنْ أَبَىعَبْدِاللَّهِ (ع) يَقُولُ: إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَ مُحَمَّداً عليه وآله السلام عَبْداً قَبْلَ أَنْ يَتَّخِذَهُ نَبِيّاً وَ إِنَّ عَلِيّا (ع) كَانَ عَبْداً نَاصِحاً لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَنَصَحَهُ وَ أَحَبَّ اللَّهَ عَزَّوجَلَّ فَأَحَبَّه. (كافى، ج ٨، ص: ١٤٣) همانا خداوند پيش از آنكه محمّد (ص) را پيامبر خود گيرد، بنده خود گرفت و [اميرمؤمنان] على (ع) بندهاى بود خيرخواه در راه خداوند عزّوجلّ و خدا هم خيرخواه او بود، او خداوند عزّوجل را دوست داشت و خداوند هم او را دوست داشت.