همسرش حتى يك مرتبه غذا بخورد. ببينيد اين كار چقدر مى‌تواند در روح يك همسر اثر داشته باشد. [١] حال؛ اگر زوج جوان باشند، شايد همان حضور سر سفره باعث التذاذ است، اما در آن سنين كه ديگر اين حرفها مطرح نيست، اين رفتار از روى عواطف انسانى و رعايت حق او است.

كسى كه مقامش به جايى رسيده بودكه دنيا آن هم دنياى ابر قدرت، او را به عظمت، لياقت، شوكت و به علوِّ همت مى‌شناخت و در برابرش سر تعظيم فرود مى‌آورد، با اين حال در رابطه با مسائل داخلى و خانوادگى، اين قدر مراقب بود و حدود و حقوق آن را رعايت مى‌كرد.

ما نيز بايد تا لحظ آخر مواظب حقوق همسرمان باشيم و تربيت و آداب اسلامى را پياده كنيم. [٢]

[١]. عَنْ أَبِى الْحَسَنِ (ع) قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَى أَبِى جَعْفَرٍ (ع) فَقَالَ (ع) لَهُ: هَلْ لَكَ مِنْ زَوْجَهٍ؟ قَالَ: لَا فَقَالَ أَبُو جَعْفَرٍ:: لَا أُحِبُّ أَنَّ لِى الدُّنْيَا وَ مَا فِيهَا وَ أَنْ أَبِيتَ لَيْلَهً وَ لَيْسَ لِى زَوْجَهٌ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّ رَكْعَتَيْنِ يُصَلِّيهِمَا رَجُلٌ مُتَزَوِّجٌ أَفْضَلُ مِنْ رَجُلٍ عَزَبٍ يَقُومُ لَيْلَهُ وَ يَصُومُ نَهَارَه. (مكارم الأخلاق، فصل ١، ص ١٩٧) از امام هفتم (ع) منقول است: مردى خدمت امام باقر (ع) آمد، حضرت به او فرمود: همسر گرفته‌اى؟ گفت: خير، امام (ع) فرمود: دوست ندارم كه همه دنيا از من باشد ولى يك شب بدون همسرم بخوابم، و بعد فرمود: دو ركعت نماز همسر دار بهتر است از اين كه فرد مجرّدى شب را نماز گزارد و روز را روزه دار باشد.

[٢]. عن الصادق (ع): ... لَا غِنَى بِالزَّوْجِ عَنْ ثَلَاثَهِ أَشْيَاءَ فِيمَا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ زَوْجَتِهِ وَ هِىَ: الْمُوَافِقَهُ لِيَجْتَلِبَ بِهَا مُوَافَقَتَهَا وَ مَحَبَّتَهَا وَ هَوَاهَا وَ حُسْنُ خُلُقِهِ مَعَهَا وَ اسْتِعْمَالُهُ اسْتِمَالَهَ قَلْبِهَا بِالْهَيْئَهِ الْحَسَنَهِ فِى عَيْنِهَا وَ تَوْسِعَتُهُ عَلَيْهَا وَ لَا غِنَى بِالزَّوْجَهِ فِيمَا بَيْنَهَا وَ بَيْنَ زَوْجِهَا الْمُوَافِقِ لَهَا عَنْ ثَلَاثِ خِصَالٍ وَ هُنَّ: صِيَانَهُ نَفْسِهَا عَنْ كُلِّ دَنَسٍ حَتَّى يَطْمَئِنَّ قَلْبُهُ إِلَى الثِّقَهِ بِهَا فِى حَالِ الْمَحْبُوبِ وَ الْمَكْرُوهِ- وَ حِيَاطَتُهُ لِيَكُونَ ذَلِكَ عَاطِفاً عَلَيْهَا عِنْدَ زَلَّهٍ تَكُونُ مِنْهَا وَ إِظْهَارُ الْعِشْقِ لَهُ بِالْخِلَابَهِ وَ الْهَيْئَهِ الْحَسَنَهِ لَهَا فِى عَيْنِهِ. (بحارالأنوار، ج ٧٥، باب ٢٣، ص ١٩٠) مرد بايد در ارتباط با زن و همسر خود حتما اين سه خصوصيت را داشته باشد: ١. موافقت و خوش اخلاقى با همسر كه موجب جلب توافق همسر نيز مى‌شود و محبت و علاقه او را تحكيم مى‌كند. ٢. قيافه و ظاهر آراسته داشته باشد كه موجب تمايل بيشتر همسرش گردد. ٣. وسعت به او ببخشد (در خورد و خوراك و پوشاك). و هر زنى بايد ميان خود و شوهرى كه با او توافق دارد سه خصوصيت داشته باشد: ١. از هر پليدى خود را نگه دارد تا شوهرش در حال خوشى و ناخوشى به او اطمينان پيدا كند. ٢. نگهدارى و مراقبت از شوهر (پيوسته نيازمنديهاى شوهر را متوجه باشد و در رفع آنها بكوشد) كه اين خود موجب محبت و علاقه شوهر مى‌شود و از لغزش همسرش اگر پيش‌آيد چشم‌پوشى مى‌كند. ٣. و اظهار عشق نسبت به او با سخنان محبت‌انگيز، و خود را براى شوهر با شكل و قيافه‌اى بيارايد كه جلب توجه او كند.