پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٧ - ٣٠- چرا انفاق تشبيه به گندم هفتصد دانه شده؟

مثلًا روى او صفا و درخشندگى ماه را دارد-/ با اين امتياز كه او محاق ندارد و ماه محاق دارد-/ يا قامت او مزاياى سرو را دارد-/ با اين امتياز كه او خرامان است و سرو خرامان نيست-/ اين قبيل مثالها در كلمات ادبا بسيار فراوان است.

از مثالهاى شاعرانه كه بگذريم در خود قرآن هم اين‌گونه تشبيهات و مثالها هست؛ مثلًا، هنگامى كه قرآن مثالى براى سخنان پاكيزه و نيكو مى‌زند، مى‌گويد «تُؤتى اكُلَهاكُلِّ حينٍ؛ مانند درختى است كه هميشه ميوه دارد» با اين كه شايد درختى كه در تمام ايّام سال ميوه بدهد نداشته باشيم يا لااقل بسيار نادر باشد. پس منظور اين است كه اين درخت (سخن پاكيزه) امتيازى بر ساير درختها دارد و آن اين كه خزان و محدوديّت وقت ميوه دادن براى آن نيست.

در جاى ديگر وقتى مثال براى نور خداوند مى‌زند، مى‌فرمايد: مانند چراغدانى است كه در آن چراغ باشد ... تا آن‌جا كه مى‌فرمايد: «يَكادُ زَيتُها يُضى‌ءُ؛ نزديك است روغن (از نهايت صفا و خلوص) بدون آتش روشن شود» با اين كه هيچ روغنى هر قدر هم خالص باشد بدون آتش روشن نمى‌شود، اين در حقيقت امتيازى است كه براى «مشبه» در اين مورد گفته شده است.

در اين آيه مورد سؤال هم هفتصد برابر بودن حاصل دانه انفاق، امتيازى است كه اين دانه (انفاق) بر تمام دانه‌هاى عالم دارد.