پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٥٣ - ٢١- استخاره چيست؟

دستور مى‌دهد كه در كارهاى مهم با ياران خود مشورت كند: «وَ شاوِرْهُمْ فِى الامْرِ؛ با آنان مشورت كن!» [١] در اين صورت هرگاه نظر قاطعى از افراد با تجربه در كارى ابراز گرديد، ديگر موردى براى استخاره باقى نمى‌ماند.

امّا در صورتى كه ابهام كار از طريق عقل خود انسان و از راه مشورت گشوده نشد و مطلب ابهام و پيچيدگى پيدا كرد، در اين موقع انسان در حالت تحيّر و ترديد فرو مى‌رود و يك حال بلاتكليفى، توأم با ناراحتى براى او پديد مى‌آيد.

نخستين فايده استخاره با قرآن يا تسبيح در اين موقع اين است كه آن حالت تحيّر را از بين مى‌برد و انسان را از ترديد و دو دلى رنج دهنده‌اى راحت مى‌كند.

ديگر اين‌كه، معناى استخاره در اين هنگام اين است كه از خداوند مى‌خواهد خير و صلاح او را از اين راه نشان دهد. اكنون كه بنده‌اش تمام درها را به روى خود بسته ديده است از صميم قلب و با خلوص تمام از پروردگار خود مى‌خواهد او را از اين راه به آنچه صلاح در آن است- اعم از فعل و ترك- راهنمايى بفرمايد.

مسلّماً توجّه به خدا توأم با خلوص نيّت در اين حالت مؤثر است. چه مانعى دارد كه خداوند از اين راه خير و صلاح او را نشان دهد؟

فرض كنيم اين شخص متحيّر استخاره نكند آيا مى‌تواند خود را از يكى از فعل و ترك باز دارد؟ بطور مسلّم نه، بالاخره در اين موقع يا آن كار مورد نظر را انجام مى‌دهد، يا انجام نمى‌دهد. چه بهتر كه در اين حالت، در انتخاب يكى از دو طرف، توجّهى قلبى به خدا پيدا كند و از او بخواهد كه آنچه مصلحت است براى او از طريق استخاره معيّن فرمايد. مسلّماً به هنگام انتخاب آن- از اين راه- با قاطعيّت و اطمينان بيشترى به راه خود ادامه مى‌دهد و آن نيز در پيروزى او مؤثر است.

[١]. سوره آل عمران، آيه ١٥٩.