پاسخ به پرسشهاى مذهبى - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٥٧ - ٦٨- آيا مبارزه با فساد، با آزادى بشر منافات دارد؟

همچنين، انحراف اخلاقى و اجتماعى و هر نوع آلودگى فكرى و روحى-/ بسان بيمارى جسمى-/ برق‌آسا در دل اجتماع رسوخ نموده و همه اجتماع را فرا مى‌گيرد.

فرض كنيد يك نفر خانه خود را به صورت لانه فساد درآورَد و پاى افرادى «لاابالى» به آن‌جا باز شود، آيا مى‌توان تصوّر نمود كه دختران و پسران آن نقطه كه هر روز شاهد رفت و آمد گروهى منحرف به آن لانه هستند مصون و پاك بمانند، يا اين كه آنان نيز به مقتضاى طغيان شهوت، به آن نقطه كشيده مى‌شوند و روز به روز دايره فساد گسترش پيدا كرده و بازار آن داغ‌تر مى‌گردد.

اين‌جاست كه مى‌توان گفت اجراى پيگير اصل «مبارزه با انحراف‌هاى اخلاقى و اجتماعى» ضامن سعادت اجتماعى است كه افراد آن در كنار يكديگر زندگى مى‌كنند؛ و سكوت در برابر گناه و مفاسد، غلط و گناهى بزرگ است و هرگز نمى‌توان حساب فرد را از حساب جامعه جدا ساخت. در حقيقت يك فرد مبارز، از حقوق خود و اجتماعى كه در آن زندگى مى‌كند دفاع مى‌نمايد و هرگز نبايد اصل آزادى افراد بهانه شود كه ما از اين وظيفه انسانى شانه خالى كنيم و بايد به اين نكته توجّه و ايمان داشته باشيم كه آزادى افراد تا آن‌جا محترم است كه سلب آزادى از ديگران نكند و مصالح جامعه را به خطر نيفكند.

قرآن مجيد با واقع بين خاصّى كه از ويژگى‌هاى اين كتاب آسمانى است به اين حقيقت اشاره كرده و مى‌فرمايد:

«وَاتَّقُوا فِتْنَةً لا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاصَّةً؛ و از فتنه‌اى بپرهيزيد كه تنها به ستمكاران شما نمى‌رسد (بلكه همه را فراخواهد گرفت؛ چرا كه ديگران سكوت اختيار كردند)». [١] عين اين سؤال را يكى از ياران پيامبر اكرم از حضرتش پرسيد، پيامبر صلى الله عليه و آله در پاسخ‌

او مثلى را مطرح كرد كه خلاصه آن اين است:

[١]. سوره انفال، آيه ٢٥.