گويا چنين مى‌گويد: هرگاه ذابح، مسلمان باشد و نام خدا را بر ذبيحه ياد كند، آن ذبيحه حلال است. چنين جمله‌اى، بدون اشكال، اطلاق دارد و براى نفى شرايطى همانند: استقبال، مى‌شود بدان تمسك جست. البته، چنانكه قبلاً نيز گفته شد، در اين روايت و امثال آن، اصل عمل تكوينى ذبح و شرايط تحقق بخش آن، مسلّم گرفته شده و سخن از ديگر شرايط است. به تعبير ديگر، سخن در شرايط شرعى است، مانند: ياد نام خدا، مسلمان بودن، رو به قبله بودن و... .

٢. رواياتى كه درباره حلال بودن ذبيحه زنان و پسر بچگان آمده است، مانند صحيحه سليمان بن خالد، قال: سألت أباعبداللّه‌ (ع) عن ذبيحة الغلام والمرأة هل تؤكل ؟ قال: اذا كانت المرأة مسلمة فذكرت اسم اللّه‌ على ذبيحتها حلّت ذبيحتها و كذلك الغلام إذا قوى على الذبيحة فذكر اسم اللّه‌ و ذلك إذا خيف فوت الذبيحة و لم يوجد من يذبح غيرها؛ (٣٤)

سليمان بن خالد مى‌گويد: از امام صادق(ع) درباره خوردن حيوانى كه زن و يا پسر بچه ذبح كرده باشد، پرسيدم.

حضرت فرمود: اگر زن مسلمان بوده و نام خدا را بر ذبيحه ياد كرده، آن حيوان حلال است. همچنين است پسر بچه اگر توان انجام ذبح را داشته باشد و نام خدا را بر آن ياد كند. البته اين در جايى است كه بيم از مرگ حيوان باشد و كسى جز آن دو براى ذبح يافت نشود.

صحيحه عمربن اذينه از راويان متعدد، از امام صادق وامام باقر عليهما السلام نقل مى‌كند كه فرمودند:

«إنّ ذبيحة المرأة إذا اجادت الذبح و سمّت فلا بأس بأكله، و كذلك الصبي، و

(٣٤)همان، ص٣٣٨، باب ٢٣ از ابواب ذبايح، حديث ٧.