بخش از كار بود كه صورت پذيرفت و همان هنگام هم بايد نام خدا را بر زبان آورد. نظير فرستادن سگ شكارى كه تنها به هنگام ارسال، نام خدا يك بار برده مى‌شود، هر چند فاصله زمانى تا گرفتن حيوان زياد باشد.

بنابر اين مى‌توان گفت: ذكر نام خدا هنگام روشن كردن دستگاه براى حيواناتى كه به آن بسته شده‌اند كفايت مى‌كند. بلكه شايد بتوان گفت: اگر تسميه را هنگام روشن كردن دستگاه عمداً ترك نمايد، ذكر آن، هنگام ذبح حيوان كفايت نمى‌كند، همچنانكه در صيد نيز چنين گفته شده است. زيرا عمل ذبح با روشن كردن دستگاه توسط كارگر تحقق يافته است، و او بعد از روشن كردن دستگاه كار ديگرى انجام نمى‌دهد تا ذكر نام خدا در آن هنگام، تسميه هنگام ذبح باشد.

البته اين سخن در صورتى قابل قبول است كه صرف روشن كردن دستگاه و بستن حيوان علّت تام براى وقوع ذبح باشد، به گونه‌اى كه ايجاد مانع براى توقف دستگاه قبل از ذبح ممكن نباشد، چنانچه در «اسباب توليدى» همچون انداختن در آتش يا رها كردن تير به سوى شكار، چنين است. ولى اگر بتوان پيش از انجام ذبح، كار را متوقف كرد، در اين صورت كار «سبب توليدى» نخواهد بود، مگر اينكه مانعى پيش نيايد. و استناد ذبح به فاعل هنگام نبودن مانع خواهد بود، نه پيش از آن گاهى نيز به جهت فاصله زمانى زياد ميان روشن كردن دستگاه و ذبح، ذكر نام خدا هنگام روشن كردن كفايت نمى‌كند، و مى‌بايست هنگام وقوع ذبح نام خدا را بر زبان جارى ساخت. در هر صورت، تكرار نام خدا تا تحقق ذبح هيچ اشكالى ندارد.

٤. نوشتن نام خدا، بر روى دستگاه، يا پخش آن به وسيله ضبط صوت،كافى نيست، زيرا شخص ذابح، بايد نام خدا را بر زبان بياورد، علاوه بر آنكه توجه و قصد نيز در تسميه لازم است. در غير اين صورت، ذبيحه حلال نخواهد بود، زيرا عنوان ذكر اسم