فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٦٦ - ذبح با دستگاههاى پيشرفته آيت اللّه سيد محمود هاشمى شاهرودى

و روايت ابن سنان كه از امام صادق عليه السلام پيرامون خوردن ذبيحه زن و پسر بچه سؤال مى‌كند و آن حضرت مى‌فرمايد:

«نعم إذا كان المرأة مسلمة و ذكرت اسم اللّه‌ حلّت ذبيحتها، و إذا كان الغلام قوي على الذبح و ذكر اسم اللّه‌ حلّت ذبيحته»؛ (٣٩)

بله، اگر زن مسلمان باشد و نام خدا را ببرد ذبيحه او حلال است، و اگر پسر توان بر ذبح داشته باشد و نام خدا را ببرد ذبيحه او نيز حلال است.

هرچند پرسشها در اين روايات، درباره شرط ذكورت و بلوغ در حليت ذبيحه است، ولى پاسخ امام(ع) بيانگر قاعده كلى نسبت به امورى است كه در ذبيحه اعتبار دارند. گواه بر اين مطلب، بيان شرط اسلام ذابح و ياد نام خدا در حلّيت، به دنبال نفى شرط بلوغ و ذكورت است، پس اين روايات نيز، در مقام بيان شرايط حليت ذبيحه‌اند هر چند شرايط تحقق فعل خارجى ذبح در اين روايات، مسلّم گرفته شده است. پس به اطلاق اين روايات، مى‌توان بر نفى شرط استقبال تمسك جست.

٣. رواياتى كه در آن از ذبيحه اهل كتاب سؤال شده و امام (ع) دليل حلال نبودن ذبيحه آنان را، لزوم ياد نام خدا دانسته و فرموده است: در رعايت اين شرط، جز از مسلمانان و يكتاپرستان، نمى‌توان آسوده خاطر بود.

در صحيحه حسين بن منذر آمده است:

«... فقلت: أيّ شيء قولك في ذبائح اليهود والنصارى ؟ فقال: يا حسين! الذبيحة بالإسم و لايؤمن عليها إلاّ أهل التّوحيد»؛ (٤٠)

به امام صادق (ع) عرض كردم: نظر شما درباره ذبيحه هاى يهود و نصارا چيست؟