«سألت أباعبداللّه (ع) عن كلب المجوسي يأخذه الرجل‌المسلم فيسمّى حين يرسله، أيأكل ممّا امسك عليه ؟ قال: نعم، لأنه مكلّب و ذكراسم اللّه عليه»؛ (١٠)از امام صادق (ع) پرسيدم: سگ شكارى شخصى زرتشتى را مسلمانى گرفته و هنگام فرستادن، نام خدا را خوانده است، آيا مى‌توان حيوان صيد شده آن را خورد؟ حضرت فرمود: بلى، زيرا شكار، توسط سگ انجام گرفته و نام خدا نيز بر آن خوانده شده است.

ظاهر پاسخ امام عليه السلام بيان علت و ضابطه، و انطباق آن بر فرض تسميه هنگام رها نمودن سگ كه در پرسش مسائل مطرح شده است، مى‌باشد.

و يا در موثقه حلبى آمده است:

«عن أبى عبداللّه (ع) قال: سألته عن الصيد يرميه الرجل بسهم فيصيبه معترضاً فيقتله و قد كان سمّى حين رمى و لم‌تصبه الحديدة. قال : إن كان السهم الذى أصابه هو الذى قتله فإذا رآه فليأكل. (١١)

از امام صادق (ع) پرسيدم: آيا از شكارى كه كسى با ذكر نام خدا تيرى به سوى آن رها كرده و تير به صورت عرضى بدان اصابت كرده و نوك پيكان تير با حيوان برخورد نداشته است، مى‌توان خورد؟ حضرت فرمود: اگر حيوان، به وسيله همان تير كشته شد و او نيز ديده است، مى‌تواند بخورد.

البته موثقه ديگر حلبى دلالت بهترى دارد، او مى‌گويد: از امام صادق عليه السلام پيرامون صيدى كه تير به صورت عرضى بدان اصابت كرده و نوك پيكان تير به او برخورد نكرده، و تير انداز نيز هنگام پرتاپ تير نام خدا را بر زبان جارى ساخته، سؤال كردم،

(١٠)همان، ص٢٢٧، باب ١٥ از ابواب صيد، حديث١.
(١١)همان، باب٢٢ از ابواب صيد، حديث٢.