{فكلوا ممّا رزقكم اللّه‌ حلالاً طيّباً و اشكروا نعمة اللّه‌ إن كنتم إيّاه تعبدون إنّما حرّم عليكم الميتة و الدّم و لحم الخنزير و مآ اُهلّ لغيراللّه‌ به فمن اضطرّ غير باغٍ و لاعادٍ فانّ اللّه‌ غَفورٌ رحيمٌ؛ } (٣١)

بخوريد از آن‌چه خداوند روزى حلال و پاكيزه براى شما قرارداده و اگر تنها او را مى‌پرستيد شكر گزارش باشيد. خدا تنها حرام كرده است بر شما مردار و خون و گوشت‌خوك و هر چه را جز به نام خدا ذبح كرده باشند. اما كسى كه ناچار شود، هرگاه از حد نگذرد، خدا آمرزنده و مهربان است. اين دو آيه و آيه‌اى كه پيشتر، از سوره بقره نقل شد، كه داراى يك محتوا و واژه‌هاى همانندند ظهور در حصر و اختصاص دارند، به خصوص آيه سوره انعام كه مى‌فرمايد:

{قُل لا أجِدُ ... } زيرا هنگامى كه پيامبر(ص) در ميان آنچه بر او وحى شده، غير از همين تعداد، حرامى را نيابد، مساوى با نبود چنين حرامى است. پس دلالت اين آيات بر حرام نبودن آنچه در اين آيات از آن نام برده نشده، واضح است، از آن جمله است حيوانى كه با ياد نام خدا، ولى بدون استقبال قبله، ذبح شده باشد.پاسخ اين سخن را كه انحصار محرمات در عناوين مذكور در اين آيات، مستلزم تخصيص اكثر است، داديم. علاوه، فقها، در اثبات حلال بودن بسيارى از خوردنيها به اين آيات و حصر موجود در آنها استدلال مى‌كنند، بلكه در برخى از روايات معتبر نيز، چنين چيزى آمده، مانند صحيحه محمد بن مسلم (٣٢)كه در كتابهاى علل‌الشرايع و تهذيب، با تفاوت اندكى نقل شده است.

از برخى روايات برمى‌آيد، بخشى از محرماتى كه در آيات نيامده، محرماتى است كه پيامبر بعدها نهى فرموده و حكم به حرمت آنها داده كه شايد از تشريعات خود آن حضرت باشد.

(٣١) نحل/١١٤ و ١١٥.
(٣٢)وسائل الشيعه، ج١٦، ص٣٩٤، باب ٥ از ابواب اطعمه و اشربه، حديث٦.