خورانده مى‌شود كه همان روز، خون مى‌بيند. آيا اين كار براى من جايز است، در حالى كه نمى‌دانم قطع خون از باردارى است و يا علت ديگرى دارد؟امام فرمود: اين كار را نكن.

گفتم: مدت قطع خون يك ماه بوده و اگر قطع خون او از باردارى باشد، چيزى جز مانند نطفه مردى كه بيرون مى‌ريزد، نيست.

امام(ع) فرمود: هر گاه: نطفه در رحم قرار گيرد، به علقه و سپس به مضغه و نهايتاً به آنچه خداوند اراده فرمايد، مبدل خواهد شد. در حالى كه اگر همين نطفه، در غير رحم قرار گيرد، چيزى به وجود نمى‌آيد. هر گاه كه عادت او، يك ماه قطع شد و از وقت معين آن، كه در آن عادت مى‌شد، گذشت، به وى دارو نده.

مى‌بينيم كه امام(ع) كسى را كه احتمال باردارى او مى‌رود، از آشاميدن دارو منع فرموده است.اين منع، جز براى رعايت حق كسى كه از اين نطفه به وجود مى‌آيد نيست. از اين روى انسان، از ابتداى انعقاد نطفه او، داراى حقى است كه رعايت آن واجب است و نطفه منعقد شده انسان، احترام دارد و هر اقدامى كه از رشد و رسيدن آن به مرحله انسان كامل جلوگيرى كند، جايز نيست.

اگر فرض شود كه عملى، در يك دفعه، نطفه را از بين نمى‌برد، ولى باعث نقص در عضوى كه شكل خواهد گرفت، مى‌گردد، جاى شك نيست كه مستفاد از مثل‌اين حديث، عدم جواز چنين اقدامى است، زيرا اين نطفه، حقى دارد كه بايد آن را رعايت كرد.

در اين صورت، اگر جنين سقط شود، تعرض به او و قطع بعضى از اعضاى وى، به منزله تعرض به چيزى است كه زنده آن در شريعت حرمت دارد و درباره آن ائمه(ع) فرموده‌اند: «انّ حرمته ميتاً كحرمته و هو حيّ»مضافاً بر آنچه در وجوب دفن آن آمده است.