مى‌كند. لفظ «حبل» هم به معناى «ريسمان» است. امّا نكته قابل بررسى اين است كه انسان چه زمانى به ريسمانى مى‌چسبد و چنگ مى‌زند؟ و چه وقتى احساس مى‌كند كه بايد ريسمانى را بگيرد و به آن بچسبد؟ انسان، هم آن‌گاه كه مى‌خواهد صعود كند، به ريسمانى چنگ مى‌زند و به كمك آن بالا مى‌رود و هم آنجايى كه معلّق و در حال سقوط است و يا مى‌ترسد سقوط كند، به چيزى مانند ريسمان مى‌چسبد كه مبادا سقوط كند. پس آن جايى كه انسان احساس خطر مى‌كند، به چيزى مانند طناب احتياج دارد تا به وسيله آن خود را از خطر سقوط نجات دهد. چون مى‌داند اگر به اين ريسمان بچسبد، سقوط نمى‌كند. همين‌طور آن وقتى كه مى‌خواهد تكامل پيدا كند نيازمند وسيله‌اى است كه به كمك آن مدارج كمال را طى نمايد. پس وقتى امر مى‌فرمايند كه به ريسمانى بچسبيد و چنگ بزنيد، معنايش اين است كه شما در يك موقعيت خطرناك و در معرض هلاكت قرار گرفته‌ايد و در حال انحطاط و سقوط مى‌باشيد و اگر مى‌خواهيد از اين خطر رهايى پيدا كنيد، بايد به چيز محكمى كه وسيله نجات شماست چنگ بزنيد، كه اگر اين كار را نكنيد سقوط خواهيد كرد. پس وقتى چنين دستورى به انسان داده مى‌شود كه به «حبل الهى» چنگ بزن، در وهله نخست به انسان هشدار مى‌دهد كه در موقعيتى خطرناك قرار دارى و مواظب باش كه سقوط نكنى. گويا مثل كسى است كه بين زمين و آسمان قرار گرفته و در حال سقوط است و لذا هشدار مى‌دهد. معمولا چنين حالتى براى ما پيش نيامده كه از يك مكان خيلى مرتفع سقوط كنيم و يا به طور معلّق بين آسمان و زمين قرار بگيريم و يا خطر خيلى بزرگى را تجربه كنيم. به هرحال حالت وحشتناكى است كه انسان خود را بين زمين و آسمان و يا درون يك دره هولناكى كه هيچ چيز نمى‌تواند از سقوط او جلوگيرى كند، مشاهده نمايد. در آن زمان، وحشت عجيبى انسان را فرا مى‌گيرد و از عمق جان، احساس مى‌كند كه بايد به جايى بچسبد؛ مثلا اگر در اتومبيل هست مى‌خواهد به جايى بچسبد تا شايد از خطر محفوظ بماند و يا اگر مى‌بيند كه از مكان بلندى در حال سقوط است مى‌خواهد وسيله‌اى وجود داشته باشد تا آن را در دست گرفته و جان خود را نجات دهد.

غفلت، زمينه‌ساز انحراف

شخص مؤمن بايد هميشه احساس كند كه در معرض خطر است؛ چرا كه زير پاى او جهنم و

‌