وَاعْلَمْ يا بُنَىَّ اَنَّ أَمامَكَ طَريِقاً ذا مَسافَة بَعيِدَة، وَ أَهْوال شَديدَة، وَاَنَّهُ لا غِنَى بِكَ عَنْ حُسْنِ الاِْرتِيادِ، وَقَدِّرْ بَلاغَكَ مِنَ الزّادِ مَعَ خِفَّةِ الظَّهْرِ، فَلا تَحْمِلَنَّ عَلى ظَهْرِكَ فَوْقَ بَلاغِكَ [طاقَتِك] فَيَكوُنَ ثَقيلا وَ وَبالاً عَلَيْكَ، وَ إِذا وَجَدْتَ مِنْ أَهْلِ الْحاجَةِ مَنْ يَحْمِلُ لَكَ زادَكَ [اِلى يَوْمِ الْقِيامَة ]فَيُوافِيكَ بِهِ [غَدَا] حَيْثُ تَحْتاجُ اِلَيْهِ فَاغْتَنِمْهُ، وَ اغْتَنِمْ مَنْ اسْتَقَرْضَكَ فِى حالِ غِنَاكَ وَ جَعَلَ قَضاءَهُ لَكَ فِى يَوْمِ عُسْرَتِكَ [وَ حَمِّلْهُ اِيَّاهُ، وَ أَكْثِرْ مِنْ تَزْويدِهِ وَ أَنْتَ قادِرٌ عَلَيْهِ فَلَعَلَّكَ تَطْلُبُهُ فَلاتَجِدُه] وَ اعْلَمْ أَنَّ أَمامَكَ عَقَبَةً كَؤُوداً [المُخِفُّ فِيها اَحْسَنُ حالا مِنَ المُثْقِلِ وَالمُبْطِىءُ عَلَيْها اَقْبَحُ حالا مِنَ الْمُسْرِع] لا مُحَالَةَ أَنَّ مَهْبِطُها بِكَ عَلى جَنَّة، أَوْ نار، فَارْتَدُ لِنَفْسِكَ قَبْلَ نُزوُلِكَ [وَ وَطَّئ المَنْزِلَ قَبْلَ حُلُولِكَ فَلَيْسَ بَعْدَ الْمَوْتِ مُسْتَعْتَبٌ وَ لا اِلىَ الدُّنْيا مُنْصَرَفٌ.[١]]

و بدان كه راهى دراز و رنجى جان‌گداز پيش روى توست و همانا تو در آن از جستجوى نيكو و تلاش صحيح بى‌نياز نيستى. توشه خود را به اندازه بردار؛ آن‌گونه كه تو را به مقصد رساند و پشت تو سبك باشد و بيش از آن‌چه توان دارى بر پشت خود مگذار كه سنگينى آن بر تو گران آيد. و اگر مستمندى يافتى كه توشه تو را تا به قيامت ببرد و فردا ـ كه بدان نيازمندى ـ به كمال، به تو پس دهد، او را غنيمت شمار و غنيمت بدان كسى را كه در حال بى نيازى تو، از تو وام خواهد تا در روز تنگدستى‌ات به تو بپردازد [تا مى‌توانى بار خود را به پشت او بگذار و توشه او را سنگين ساز. چه بسا او را بجويى و نشانى از وى ندانى.] و بدان كه گردنه‌اى دشوار پيشاپيش توست [كه در آن سبك بارى از گران‌بارى نيكوتر است و كند رونده از

[١] اين عبارات در برخى از نسخ اضافه شده است. ‌