پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٣٠ - راه هاى مقابله با دنياپرستى

اين وصف، آيا برازنده است كه از جمعيت كثيرى كه همچون چارپا در بيابانى رها شده‌اند، پيروى كنيد و بگوييد؛ چون جميعت آنها زياد است، پس من هم بايد همانند آنها باشم!؟

اگر حيوانى سالم باشد و استفاده از آن ممكن گردد، تحت نگهدارى و سرپرستى چوپانى قرار مى‌گيرد؛ همانند گوسفندى كه چوپان به اميد استفاده از شير و گوشت و... از آن نگهدارى مى‌كند. امّا اگر حيوان آفت‌زده چون جز بيمارى فايده و نتيجه ديگرى ندارد، چاره‌اى جز اين نيست كه آن را در بيابان رها كنند تا بميرد. از همين رو حضرت(عليه السلام) مى‌فرمايند: دنيازدگان كسانى هستند كه چوپان آنها را رها كرده است.

بعد از چشم‌پوشى از اين تشبيه و تنزيل، در تطبيق اين معنا بر معارف الهى بايد گفت كه خداوند سبحان دنيا زدگان را رها كرده است، چون كسانى هستند كه اميدى به خوبى و مفيد واقع شدن آنها نيست. قرآن كريم درباره آنان مى‌فرمايد: سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ حَيْثُ لا يَعْلَمُون[١]، سَواءٌ عَلَيْهِمْ اَءَنْذَرْتَهُمْ اَمْ لَمْ تُنْذِرْهُمْ لا يُؤْمِنُون[٢]. در وصف حال همين گروه، خداوند سبحان به پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) مى‌فرمايد: فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلّى عَنْ ذِكْرِنا وَلَمْ يُرِدْ اِلاّ الْحَياةَ الدُّنْيا[٣]؛ از كسانى كه جز زندگى دنيا چيزى نمى‌خواهند و اميد خيرى به آنها نيست اعراض كن و از آنها روى بگردان و به حال خود رهايشان ساز! خدا با آن همه رحمت بى‌پايان به پيغمبر خود مى‌فرمايد: از كسانى كه از ذكر ما رو مى‌گرداندند و توجهشان فقط به زندگى دنياست، روى بگردان؛ چرا كه اينها دنيازده و آفت‌زده هستند و پايه معرفت و شناخت و علم و دانش آنها به ميزان و مقدار يك حيوان بيش نيست. غايت فهم آنها اين است كه شكم را سير و دامن را ارضا كنند. حتى از برخى حيوانات نيز پست‌تر هستند. چون آفت‌زده هستند، چوپان آنها را رها كرده است و ديگر اميدى به آنها نيست. آيا با وجود اين اوصاف، پسنديده است كه چنين چارپايانى آفت‌زده و مريض ـ كه جز بيمارى و انتقال ميكرب به انسان‌هاى ديگر ثمره‌اى ندارد و به هيچ اصل ارزشى در وراى اين دنيا توجه ندارند ـ الگو و سرمشق ما باشند و انسان چشم به آنها بدوزد و دنبال آنان حركت كند و به آنها تأسى جويد؟!