پس هر زمانى كه اراده كرديد و خواستيد خدا را بخوانيد، چه فرياد بزنيد و چه نجوا كنيد و درگوشى او را بخوانيد، ندا و نجواى شما را مى‌شنود. از اين‌روى فرصت را غنيمت شمرده و حاجت خود را در هرجا و هرحالى به او عرضه داريد و درد دل خود را با او در ميان گذاريد. اگر ناراحتى و گلايه‌اى داريد و اگر از او كمك مى‌خواهيد و اگر در همه حال، حرف خود را با او بيان كنيد و نه تنها همين يك حاجت، بلكه هر احتياجى كه داريد از او بخواهيد، كه هر مشكلى را حل و هر همّ و غمّى را برطرف مى‌نمايد. او با دعا كليد همه خزاين خود را در اختيار شما گذاشته تا از آن خزاين رحمت و نعمت‌هاى الهى برخوردار گرديد. هرگز نگفته است كه به اندازه نياز و حاجت، به شما مى‌دهم، بلكه به اندازه‌اى كه همت داريد و بخواهيد و به اندازه‌اى كه عقلتان مى‌رسد، به شما نعمت خواهم داد؛ يعنى با دعا كليد اين خزاين را در اختيار شما نهاده است تا باب خزاين الهى را گشوده، از آن بهره‌مند شويد: فَمَتَى شِئْتَ‌اِسْتَفْتَحْتَ بِالدُّعَاءِ اَبْوَابَ خَزَائِنِه؛ كليد دعا، درهاى خزاين الهى را مى‌گشايد. ما اگر ثروتى داشته باشيم آن را در گاوصندوق نگه مى‌داريم و حفظ مى‌كنيم. قفل سرّى و رمزى براى آن نصب مى‌كنيم تا كسى نتواند آن را باز كند، ولى خداوند سبحان كليد خزاين بى‌نهايت رحمت خود را به راحتى در اختيار ما قرار داده است؛ نه قفل و رمزى براى آن قرار داده و نه محافظ و مأمورى بر آن گمارده است.

اما هزاران آه و افسوس! با وجود اين كه رحمت خداوند منان اين همه وسعت دارد و كليد خزاين رحمت واسعه الهى در دستان ما قرار داده شده و زمينه رشد ما مهيا و وسيله جبران گناهانمان فراهم شده است، از اين وسايل و امكانات استفاده نمى‌كنيم. مگر اين عمل چه قدر مؤونه لازم دارد كه اين سان غافل و جاهل و بى‌همّت و سست و تنبل شده‌ايم و از اين همه وسايل رحمت الهى كه براى ما فراهم است، استفاده نمى‌كنيم و با كليد دعا، خزاين بى‌پايان رحمت الهى را به روى خود نمى‌گشاييم؟!

‌