گويا ساختار وجودى و ذهنى انسان به گونه‌اى است كه تا از نعمتهاى الهى برخوردار است و آنها در معرض خطر واقع نشده و يا از او سلب نگرديده‌اند، هرگز پى به ارزش آنها نمى‌برد و براى وى ارزشمند تلقى نمى‌شوند. و آن گاه كه به فقدان آنها متبلا گرديد مى‌فهمد كه چه قدر ارزش دارند. اين روحيه انسان نسبت به تمام نعمت‌هاى الهى است. در ميان تمام نعمت‌ها و قبل از همه، نعمت شناخت خداى متعال قرار دارد. ما نمى‌توانيم به ارزش نعمت شناخت خداى متعال پى ببريم. همين مقدار، ايمان ضعيفى كه داريم و همه هم اقرار مى‌كنيم كه ايمان و معرفتمان به خداوند سبحان خيلى ضعيف و ناقص است، وقتى به ارزش و ضرورت آن پى مى‌بريم كه به شك و شبهه‌اى مبتلا شويم. اگر اين سوسوى ايمان خاموش گردد آن وقت مى‌فهميم كه چه آتشى شعلهور گرديده كه جان ما را مى‌سوزاند و هيچ راه نجاتى نداريم. اگر خداى ناكرده رابطه ما با خداى متعال قطع شود، به گونه‌اى كه ذرّه‌اى ايمان در كف نداشته باشيم و در دل احساس نكنيم كه با جايى و با كسى ارتباط داريم كه حرفمان را بشنود و دردمان را درمان نهد، در اين صورت جز گمراهى و حيرت و سردرگمى و بدبختى بهره‌اى نخواهيم داشت. به قول آن حكيم كه مى‌گفت: «بى خدايى نكشيدى تا بدانى چه دردى است». ما چون نمى‌دانيم آنهايى كه ايمان ندارند در چه پستى و گمراهى و بدبختى به سر مى‌برند، قدر ايمان ضعيف خود را نمى‌دانيم و به ارزش آن پى نمى‌بريم و غافليم كه براى همين زندگى دنيا چه قدر مؤثر است. البته ثأثير آن در آخرت و سعادت ابدى براى ما قابل اندازه‌گيرى و درك نيست و به يقين تأثيرش بيشتر از آن است كه عقل ما بفهمد.

نعمت ارتباط با خدا

بعد از نعمت ارتباط با خدا جل جلاله، نعمت شناخت و ايمان به خداوند سبحان برترين نِعَم الهى است. بسيار زيبا و بجاست كه به منظور درك اين نعمت و پى‌بردن به ارزش والاى آن به يك تمثيل و مقايسه روى آوريم. تصور كنيد اگر قرار بود متناسب با تشريفات متداول كه امروز براى ملاقات شخصيت‌هاى بزرگ به كار مى‌رود، براى ارتباط با خدا نيز همان تشريفات، اعمال شود، چه قدر نيرو و وقت صرف مى‌شد؟! شما اگر روزى بخواهيد با رئيس اداره‌اى ملاقات كنيد، سريع و راحت و بدون زحمت به ملاقات وى موفق نمى‌شويد. بلكه

‌