پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٠ - علم اندوزى

آنها نيز مى‌انديشيدند و در نهايت اگر به نتيجه‌اى مى‌رسيدند، عمل مى‌كردند و در آنجا كه مسؤوليتى نداشتند ـ از هر اقدامى ـ دست مى‌كشيدند.

حال، اگر تو حاضر نيستى از روش آنها پيروى كنى و روش آنها را پيش روى گيرى و مى‌خواهى خودت آنچه را آنها مى‌دانستند بدانى و بفهمى پس بايد به انگيزه تفهّم و تعلّم در صدد فهم آنها برآيى نه اين‌كه در شبهات غوطهور شده و به جدل و بحث و جنجال روى آورى. و قبل از روى آوردن به تحقيق، از خداى خود يارى بجويى و براى توفيق خود رو به سوى او آورى و هر شايبه‌اى كه تو را دجار شبهه مى‌نمايد و تو را تسليم گمراهى مى‌سازد، ترك نمايى. حال، اگر مطمئن شدى كه قبلت پاك و روشن گشته و آماده پذيرش است و عزمت جزم و يكدل شده و همّ تو در اين مورد، وحدت يافته است و يك جهت شده، آن‌گاه در آنچه برايت تبيين كردم، نيك بنگر. و اگر آن‌چه از آسودگى فكر و فراغ خاطر كه دوست دارى، حاصل نشد، بدان كه در اين صورت كوركورانه قدم برمى‌دارى و در تاريكى گام مى‌گذارى و حال آن‌كه طالب دين هرگز به راه ندانسته قدم نمى‌گذارد و همه چيز را با هم نمى‌آميزد. و در اين هنگام درنگ نمودن بهتر و مناسب‌تر است.

همانا اولين و آخرين سخن من در اين باره اين است كه خداى خود و خداى پدران اوّلين و آخرين و پروردگار اهل آسمان‌ها و زمين‌ها را به آن چه شايسته اوست و آن‌چنان كه بر او بايسته و رواست، سپاس مى‌گويم و همان‌گونه كه دوست دارد و سزاوار است از او مسئلت مى‌كنيم كه بر پيامبر ما حضرت محمد(صلى الله عليه وآله) و همه انبيا به همه درودهايى كه مخلوقاتش فرستادند، درود فرستد. و از او مى‌خواهيم كه نعمتش را بر ما با اجابت، تمام كند كه همانا اتمام كارهاى شايسته، به مدد نعمت او بوده است.

اميرالمؤمنين(عليه السلام) بعد از بخش اول وصيّت، كه وصاياى موجز و خلاصه بود، اينك به بخش تفصيلى اين وصيَّت مى‌پردازند و مى‌فرمايند: اى پسرم، مهم‌ترين چيزى كه شما بايد به آن