باشد و بتواند دريافت كند رحمت الهى ظهور خواهد نمود و خداى متعال چنان ظرفيتى به انسان داده است كه بتواند در آن نشئه، رحمت واسعه را دريافت نمايد. اين، از عظمت روح و وجود انسان است. و اين عظمت و ظرفيت در اثر كارهايى به دست مى‌آيد كه آدمى آنها را در همين ٥٠ الى ١٠٠ سال انجام مى‌دهد. در حالى كه تمام اين اعمال در مقابل آن دنيا و پاداش آن به اندازه يك چشم به هم زدن هم نيست. از طرفى لذات دنيا هم در برابر لذات و نعمت‌هاى بى‌پايان آخرت مقدارى محسوب نمى‌شوند و به اندازه مويى كه از سرتان مى‌كنيد و دور مى‌اندازيد هم نيستند؛ زيرا كه آن نامتناهى است و اين متناهى، و متناهى را با نامتناهى نمى‌توان سنجيد تا نسبت آن دو را به دست آورده و از نسبت بين آن دو صحبت نمود. فقط عده‌اى كه از بينش الهى بهره‌مند هستند، قدر و منزلت و ميزان آن را مى‌دانند از اين‌روست كه اين دنيا در نظر اميرالمؤمنين على(عليه السلام) به اندازه ريزه‌هاى برگ درخت ارزش ندارد[١] على به رأى العين مى‌بنيد كه آخرت چيست و كجا قرار دارد و در مقابل، دنيا چه قدر و منزلتى در واقع دارد. اوست كه حقيقت دنيا را درك مى‌كند و مى‌گويد: دنيا به اندازه آب بينى يك بز مبتلا به زكام، كه به هنگام عطسه بيرون مى‌جهد، ارزش ندارد. يا به اندازه استخوان پوسيده خوك مرده‌اى كه در دست شخص مبتلا به جزام است، براى على(عليه السلام) ارزش نخواهد داشت. استخوان پوسيده خوك مرده‌اى كه در دست انسان جذامى‌است، چه ارزشى دارد؟! اميرالمؤمنين على(عليه السلام) مى‌فرمايد: دنيا براى من اين اندازه هم ارزش ندارد؛ چون مى‌داند كه ارزش اين دنيا در برابر آن دنيا چه ميزان است. رحمت‌ها و نعمت‌هاى بى‌پايان آن دنيا به قدرى براى على(عليه السلام)روشن و مبرهن است و به آن علم يقين دارد كه اگر پرده‌ها كنار رود و واقعيت به رأى‌العين آشكار گردد ذره‌اى به يقين قبلى على(عليه السلام) نمى‌افزايد؛ لَوْ كُشِفَ الْغِطاءُ مَا ازْدَدَتُ يَقينا[٢].

امّا ما آدميان دنيازده چون بينش ائمه هدى(عليهم السلام) را نداريم و از جانب ديگر باورى به غايت ضعيف در قلب داريم، اگر روزى ده مرتبه هم على(عليه السلام) بگويد كه دنيا ارزش ندارد و اين قدر به آن نچسبيد، باز باور نمى‌كنيم. و از آن جا كه ائمه اطهار(عليهم السلام) ما را در جهالت محض و عصيان

[١] بحارالانوار: ج ٧٨؛ نهج البلاغه: خ ٣٢. [٢] بحارالانوار: ج ٤٠، ص ١٥٣. ‌