مستجاب كنيد و خواسته وى را به او بدهيد، ديگر مرا صدا نمى‌زند و من مى‌خواهم صدايش را بيشتر بشنوم. اما نسبت به شخصى كه دلش آلوده به نفاق است و خدا دوست ندارد صداى او را بشنود، مى‌فرمايد: «زود حاجتش را بدهيد». پس تأخير اجابت دعا، نشان كم لطفى و كم محبتى خدا نيست. بلكه گاهى برعكس، هر چه بيشتر تأخير شود، دليل بر بيشتر دوست داشتن خداست كه از شنيدن صداى بنده‌اش خشنود مى‌گردد و او هم استحقاق رحمت بيشترى را پيدا مى‌كند.

با توجه به مطالب فوق گويا اين قسمت از رهنمودهاى على(عليه السلام) كه مى‌فرمايد: وَ رَبَّمَا سَأَلْتَ الشَّىْءَ فَلَمْ تُؤْتَهُ وَ اُوتيتَ خَيْراً مِنْهُ عاجِلا اَوْ آجِلا، ناظر بر همين مطلب است كه عده‌اى در آخرت به اجابت دعاى خود مى‌رسند، ولى چون گفتگوى با حضرت دوست براى آنها دلنشين است هرگز خسته نمى‌شوند. در واقع از گذر دعا به همنشينى با خدا آن چنان دل داده‌اند كه بر آورده شدن دعا، تنها وسيله‌اى براى اين هدف ايده‌آل قرار گرفته است؛ اجابت دعا فراموش شده و خود دعا محفل انسى با خداوند شده است. در اين فراز از وصيت، حضرت مى‌فرمايند گاهى اوقات با سؤال و دعا چيزى را از خداى متعال مى‌خواهيد، ولى خداوند سبحان آن را به شما نداده، چيزى بهتر از آن عطا مى‌نمايد. و شما مى‌پنداريد كه دعا نكرده، اين عطيه را دريافت داشته‌ايد، در صورتى كه آن عطيه به خاطر اجابت دعاى شما بوده است كه چيزى را از خدا ـ (جل جلاله) ـ خواسته بوديد و آن را ندادند، ولى بهتر از آن را عطا فرمودند. كسانى هم هستند كه ظرفيت بيشترى دارند و خدا اصلا در اين دنيا دعاى آنها را اجابت نمى‌فرمايد و تحقّق آن را به آخرت واگذار مى‌كند چون از سويى در اين دنيا به لذت گفتگوى با خداوند مشغول هستند و اين عطيّه را بهتر مى‌شمارند و از طرفى در آخرت كه نياز بيشترى به آن عطيه درخواست شده دارند از آن بهره‌مند مى‌شوند. و چون مى‌دانند نعمت‌هاى اخروى خيلى بهتر از نعمت‌هاى دنيوى است، برآورده شدن در آخرت را ترجيح مى‌دهند.

به هر حال خداى سبحان هميشه بهترين را مى‌دهد. يا بهترين همين دنيا يا بهترين آن دنيا و گاهى اوقات بهترين، آن است كه خداى متعال اصلا دعا را اجابت نكند. چون چيزى كه مى‌خواهيد مضرّ است و هيچ سودى ندارد. و اگر هم خدا به شما بدهد، بعد خودتان پشيمان

‌