نمونه برجسته چنين افرادى مرحوم علامه طباطبائى(رحمه الله) است كه مكرراً در جواب سؤالاتى كه مطرح مى‌شد، مى‌فرمودند: «نمى‌دانم». با وجود اين‌كه استاد آن علم بودند و پنجاه سال در آن علم زحمت كشيده و صاحب نظر بودند ولى در وهله اول بدون هيچ دغدغه و تشويشى مى‌گفتند: «نمى‌دانم». آن‌گاه تأمل كرده و بعد از لحظه‌اى مى‌فرمودند: «مى‌شود اين‌گونه گفت» و يا «فكر كنيد كه مى‌شود اين‌گونه جواب داد». روحيه و دل خاشع حضرت علامه(رحمه الله) را با كسى كه هرگز بر زبانش «نمى‌دانم» جارى نمى‌شود و يا كسى كه هيچ علم ندارد ولى خيلى قاطعانه اظهار نظر مى‌كند، مقايسه كنيد تا به ارزش چنين خُلق حميده‌اى پى ببريد.

دانشمند و عالم حقيقى و واقعى توجه دارد كه بيشتر مسايل علمى او از ظنيات مى‌باشد و ممكن است رأى و نظر به دست آمده، اشتباه باشد. پس خود را در معرض اتهام قرار مى‌دهد. يك رفتار پسنديده و منش زيباى اين‌گونه افراد اين است كه بيشتر، سكوت مى‌كنند يعنى نه تنها نظر قطعى نمى‌دهند بلكه سعى دارند كمتر اظهارنظر كنند و بيشتر تلاش آنها اين است كه به خطاى خود پى ببرند: وَلِلصُّمْتِ لازِماً، وَلِلْخَطَأِ جاحِداً، وِمِنْهُ مُسْتَحْيِياً. اينان حتى وقتى كه اشتباه مى‌كنند خجالت‌زده مى‌شوند و آن را عيب خود مى‌شمارند، ولى اشخاصى كه تازه بويى از معرفت به مشام آنها رسيده است، خيلى پرمدعا و پرحرف هستند. در هرجايى اظهارنظر مى‌كنند و در هر مسأله‌اى نظرقطعى مى‌دهند. و اگر مطلبى را اظهار مى‌دارند كه بعد معلوم مى‌شود اشتباه كرده‌اند مى‌گويند: ديروز رأى ما اين بوده و امروز اين است، و هرگز شرمنده نيستند. ولى انسان اگر از روى حساب حرفى بزند آن‌گاه كه اشتباه مى‌كند خيلى شرمنده مى‌شود. و اگر مطلب تازه‌اى براى او بيان شود انكار نمى‌كند و يا اگر سؤال و پرسشى ارائه شد كه جواب آن را نمى‌داند، سريع نمى‌گويد: «اين‌گونه نيست و اين حرف غلط است»، بلكه صريح مى‌گويد: «نمى‌دانم». عالم و دانشمند واقعى چون بيشتر به جهل خود توجه دارد و خود را جاهل مى‌داند از همين رو ديگر متاعى براى عرضه در نزد خود نمى‌بيند تا بخواهد ارائه كند و خودپسندى و بزرگ‌نمايى نمايد و يا زود، مطلبى را انكار كند ولى در مقابل، انسانى كه

‌