پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٠ - ديدگاه حق در مورد دنيا

شد. اين دنيا هرگز ماندنى نيست. و در مقابل، آخرت عالمى است پر از نعمت و لذت و بهجت، كه خدا براى دوستان خود فراهم كرده است. براى اين‌كه سراى دنيا و آخرت را با هم مقايسه كنيد، نمونه‌ها و مثال‌هايى براى شما بيان مى‌كنيم. از اين نمونه‌ها پند گرفته، درباره آنها بينديشيد و الگوى خود را برگزينيد و انتخاب كنيد، آن‌گاه هرگونه‌اى كه مى‌خواهيد، زندگى كنيد. پس با درك صحيح، الگوى خود را انتخاب، و طبق آن الگو رفتار كنيد. امّا اين مثل چيست؟ اِنَّما مَثَلُ مَنْ اَبْصَرَ الدُّنْيا،[مَنْ اَخْبَرَ الدُّنْيا[١]] كَمَثَلِ قَوْم سَفْر نَبَا بِهِمْ مَنْزِلٌ جَدْبٌ فَأَمُّوا مَنْزِلا خَصيباً...؛ كسانى كه با چشم باز و ديده بينا و بصير به دنيا نگاه كردند و آن را شناختند [كسانى كه از دنيا آگاهى دارند و نسبت به امور آن با خبر هستند] همانند افرادى هستند كه خود را در حال سفر مى‌بينند؛ يعنى همچون كاروان مسافرى مى‌باشند كه از يك منزل خشك و بى‌آب و علف به قصد منزل سبز و خرم و پرنعمت در حركت هستند، تا روزى به آن مقصد مطلوب برسند. چون آن منزل را ايده‌آل مى‌انگارند، مشكلات راه را كاملا تحمل كرده و به راحتى و با آغوش باز از آن استقبال مى‌كنند. براى چنين افرادى جدايى از ديگر دوستان تحمل مرگ آنها سخت نيست، چون دوستان حقيقى آنها در آن منزل هستند و در آن‌جا به هم خواهند رسيد. اگر چند روزى هم فاصله بيفتد، نگران نمى‌شوند. چون معتقدند بايد كارى كرد كه براى سراى جاودانه نافع باشد. وَخُشُونَةَ السَّفَرِ فِى الطَّعامِ وَالْمَنام؛ طبيعى است كه سفر مانند حضر و اقامت در منزل، راحتى ندارد و مقدارى سخت است. و خواب و استراحت و آرامش و غذا و.. همانند حضر، مرتب نيست. امّا اين گروه تمام اين مشقت‌ها را تحمل مى‌كنند، چون مى‌دانند به زودى به خانه‌اى وسيع و منزلى آرام و آرامشى جاودان خواهند رسيد: لِيَأْتُوا سَعَةَ دارِهِمْ وَمَنْزِلَ قَرارِهِمْ، فَلَيْسَ يَجِدوُنَ لِشَيْىء مِنْ ذلِكَ اَلَماً وَ لا يَروُنَ نَفَقَتِهِ مَغْرَماً وَلا شَيْىءَ اَحَبُّ اِلَيْهُمِ مِمَّا يُقَرِّبُهُمْ مِنْ مَنْزِلِهِم؛ لذا از اين سختى‌ها احساس درد و ناراحتى نمى‌كنند. همان‌گونه كه اگر كسى كه به سوى محبوب خود بشتابد، احساس خستگى نمى‌كند. اگرچه بدنش خسته مى‌شود، ولى احساس خستگى نمى‌كند. و اگرچه در اين راه پول خرج مى‌كند امّا اين را غرامت نمى‌شمارد. تصور نمى‌كند كه باج مى‌دهد، بلكه با افتخار و مباهات، در راه رسيدن به محبوب خويش هر زحمت