پند جاويد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧ - پيش گفتار

پيش‌گفتار

نهج‌البلاغه، دريايى است بى‌كران كه گوهرهاى قيمتى بسيارى در خود نهفته دارد. اين كتاب كه به درستى «برادر قرآن» نام گرفته است داراى ابعاد مختلفى است و در طول تاريخ مورد توجه بسيارى از انديشمندان و عالمان مسلمان و غير مسلمان قرار گرفته است. هركس به فراخور ذوق و درك و استعداد خويش، به گوشه‌اى از اين دريا پرداخته و از ذخاير پيدا و پنهان آن بهره‌مند گشته است. يكى از جنبه‌هاى مهم و برجسته اين كتاب، كه حجم نسبتاً زيادى از مطالب نهج البلاغه به آن اختصاص دارد، بُعد اخلاقى و تربيتى آن است. پندهاى گران‌مايه اميرالمؤمنين(عليه السلام) در اين زمينه مى‌تواند ره‌گشا و دستگير همه سالكان پا در ركابى باشد كه تشنه معنويت و در جستجوى حقايق ناب و خالص براى طىّ طريقند. از همين روى، استاد فرزانه و عالم روشن‌ضمير، حضرت آية‌الله مصباح يزدى دام ظله، محور يك سلسله از درس‌هاى اخلاق خود را يكى از مكتوبات بسيار مهم و پرارزش اميرالمؤمنين(عليه السلام) قرار داده‌اند و روح تشنگان معارف الهى و مواعظ اخلاقى را از اين سرچشمه پرفيض سيراب كرده‌اند. اين مكتوب، چيزى نيست جز وصيت آن حضرت به فرزند عالى‌قدرش امام حسن مجتبى(عليه السلام) كه داراى مضامينى بسيار عالى و كم‌نظير است.

اكنون خدا را شاكريم كه در سالى كه مقام معظم رهبرى، حضرت آية‌الله خامنه‌اى مدظله‌العالى، آن را سال اميرالمؤمنين ناميده‌اند، مى‌توانيم مجموعه اين مباحث را در قالب كتاب حاضر به همه دوستداران آن حضرت و پيروان راه ولايت تقديم نماييم. از آن‌جا كه مطالب اين كتاب، ابتدا در قالب سخنرانى عرضه شده است، طبيعتاً با نوع كتاب‌ها، كه از آغاز به قصدكتاب نگاشته مى‌شوند، تفاوت‌هايى دارد. البته در مقام نگارش تغييراتى در عبارات داده شده است، ولى در هر حال هنوز هم شكل گفتارى، كم و بيش در سراسر كتاب ديده