تحرک بین المللی برای پایان دادن به جنگ عراق و ایران شکل تماس های عربی - امریکایی، عربی - اروپایی، عربی - شوروی و شکل مشاورت های امریکایی - شوروی به خود گرفت. این مشاورت ها در حاشیه کنفرانس ژنو بین وزرای خارجه دو کشور، یعنی جورج شولتز و ادوارد شوارد نادزه صورت پذیرفت. هدف از انجام این تماس ها و مشاورت ها این است که جلسه فوق العاده شورای امنیت بین المللی ویژه بحث و بررسی پیرامون اختلافات عراق و ایران تشکیل گردد، تصمیمی مبنی بر دعوت برای آتش بس اتخاذ نماید و این تصمیم با ارائه راه حل های عادلانه برای اختلافات دو کشور درگیر همراه باشد و شورای امنیت بین الملل تا زمان حصول توافق بین دو کشور درگیر جلسات خود را همیشه تشکیل دهد. ولی این تحرک بین المللی تا به امروز به هیچ گونه نتیجه ملموس منتهی نشده است، چراکه مقامات ایرانی حکمیت شورای امنیت بین المللی را رد می نمایند و دلیل این امر این است که آنها شورا را بی طرف به حساب نمی آورند و معتقدند که جهت گیری آن علیه ایران است. به همین خاطر، امریکایی ها و شوروی ها از شورای امنیت برای تشکیل چنین جلسه ای دعوت به عمل نیاورده اند، با علم به اینکه دراین زمینه تفاهمی بین واشنگتن و مسکو وجود دارد. تحرک کشورهای خلیجی و بین المللی برای تحقق مواردی که کشورها و سازمان های مختلف از پنج سال قبل تا به امروز از نیل به آن عاجز مانده اند، یعنی نتوانسته اند بر مواضع طرفین متخاصم تأثیری بگذارند، همچنان ادامه دارد. به امید روزی که "تحولات مثبتی" دراین زمینه حاصل گردد.»

المستقبل می افزاید: «این روزها محافل دیپلماسی آگاه اروپایی و امریکایی منطقه خلیج [فارس] دررابطه با تدارکات تازه ایران برای آغاز حمله بزرگ ایران به سرزمین های عراق در خلال دو ماه آینده سخن می گویند. دراین زمینه یک منبع عالی رتبه امریکایی طی تماس با المستقبل اظهار داشت که نزدیک به ٢٠٠ هزار سرباز، پاسدار انقلابی و نیروی داوطلب در مرزهای عراق استقرار یافته و منتظر دریافت "چراغ سبزی" از تهران برای اجرای حمله جدیدی هستند که هدف از آن تسلط بر شهر بصره و قطع جاده مواصلاتی بصره - بغداد می باشد؛ چیزی که ایرانی ها بارها برای تحقق آن تلاش هایی مبذول داشته اند. به هرحال، برحسب نظریه برخی مسئولان عرب، جنگ عراق و ایران خواه "عملاً" پایان یافته باشد یا نه، مسئله موردتوجه این است که بسیاری، در منطقه خلیج [فارس] اوضاع مرحله بعد از جنگ چه ازنظر سیاسی، نظامی، اقتصادی یا استراتژیک را ارزیابی می نمایند و سؤالاتی ازاین قبیل را مطرح می نمایند که آیا ممکن است روزی بیاید که آتش بس رسمی بین بغداد و تهران اعلام شود و بالأخره مواضع دو طرف و طرح های جناح ها و سازمان های مختلف را موردبررسی قرار می دهند.»[١]

[١] ٥٥. اداره کل مطبوعات و رسانه های خارجی وزارت ارشاد اسلامی، نشریه بررسی مطبوعات جهان، شماره ١٠٠٢، ٩/١٠/١٣٦٤، صص ١٥ - ٦.