المستقبل نوشته است: «از یک طرف، ایران به خاطر برتری عراق درزمینه تسلیحاتی و به خاطر محاصره شدیدی که بر آن اعمال می شود و این کشور را ازنظر دستیابی به تجهیزات جنگی مدرن و قطعات یدکی با موانعی روبه رو می سازد، نخواهد توانست به پیروزی نظامی در این جنگ نایل گردد؛ از طرف دیگر، عراق به تنهایی قادر نیست ایران را به قبول آتش بس و انجام [دادن] مذاکرات برای حل اختلاف بین دو کشور ازجنبه های مختلف وادار یا متقاعد سازد. این معادله نظامی هرگز به برقراری آتش بس و انجام [دادن] مذاکرات صلح منتهی نخواهد شد. دربرابر این معادله، دو تحرک جدید براساس این نظریه که "جنگ عراق و ایران عملاً پایان یافته"، انجام گرفت و هیچ یک از دو طرف نتوانستند آن را رسماً متوقف سازند. اولی تحرک کشورهای حوزه خلیج [فارس] و دومی تحرک بین المللی بود.»

به نوشته المستقبل، کشورهای عضو شورای همکاری خلیج [فارس] برای پایان دادن به جنگ تصمیم گرفتند "طرح جدیدی" را که اساس آن گرایش به سوی ایران، بهبود روابط با ایران و گسترش دامنه مذاکرات و تماس ها با ایران است، به منظور تشویق رهبران آن برای متوقف کردن جنگ و قبول اصل مذاکرات جهت حل اختلاف با عراق دنبال کنند.

المستقبل در ادامه افزوده است: «آیا تهران و بغداد از این طرح جدید کشورهای حوزه خلیج [فارس] استقبال نمودند؟ ایران از زبان علی اکبر ولایتی وزیر امور خارجه خود اعلام نمود که حاضر است روابط خود با کشورهای حوزه خلیج [فارس] را بهبود بخشد و سعی بر این دارد که با قبول اصل "هم زیستی مسالمت آمیز"، روابط دوستانه ای با آنان برقرار سازد. درمقابل، عراق از زبان طارق عزیز معاون نخست وزیر و وزیر امور خارجه، آمادگی کشورش برای هم زیستی مسالمت آمیز با ایران و دیگر کشورهای منطقه خلیج [فارس] را اعلام نمود. ولی چه مسائلی پدید آمد؟ واقعیت این است که بغداد از یوسف علوی عبدالله وزیر عمانی استقبال کرد و به اظهارات وی گوش فراداد، ولی تهران هنوز وی را نپذیرفته است. به واقع، رهبران ایران مایل اند نه به منظور پایان دادن به جنگ با عراق، بلکه به منظور ایجاد فاصله بین این کشورها و عراق و جداسازی عراق از منطقه خلیج [فارس]، روابط خود را با آنان بهبود بخشند. مقامات ایران بر این عقیده اند که جنگشان با عراق"ربطی" به کشورهای خلیج [فارس] ندارد؛ بنابراین، این کشورها باید از حمایت چندجانبه خود از بغداد دست بردارند. ولی کشورهای عضو شورای همکاری خلیج [فارس] با همان دید به این مسئله نگاه نمی کنند. آنها نمی خواهند برقراری روابط نزدیک و انعقاد "توافقنامه شان" با ایران به ضرر عراق باشد، بلکه هدفشان از نزدیکی به ایران این است که از ادامه جنگ جلوگیری نمایند و صلح و آرامش را در منطقه خلیج [فارس] برقرار سازند تا روابطی براساس حسن هم جواری بین تمامی کشورهای این منطقه به وجود آید.