بود. مشخصه اصلی تحول جدید را می توان این دانست که در زمانی که ایران هنوز از یک تحریم پنج ساله تسلیحاتی رنج می بَرَد، فرانسه همچنان به تقویت نیروی هوایی عراق ادامه می دهد و به نظر می آید برای پیروز کردن عراق در این جنگ تمام توان و سرمایه های خود را به کار انداخته است.

مارسل داسال شخص بانفوذ در نیروی هوایی و پارلمان فرانسه در تاریخ ٢٥ سپتامبر گذشته (٣ مهرماه) فروش ٢٤ فروند از جنگنده های میراژ اف -١ فرانسه را به عراق اعلام کرد. براساس اظهارات داسال این هواپیماها در ظرف ١٨ ماه تحویل داده خواهد شد که این مدت کوتاه برای انجام دادن چنین معامله ای واقعاً باورنکردنی است. دراین میان، حکومت فرانسه فروش تعدادی از موشک های اگزوسه خود به عراق را نیز اعلام کرد. نیروی هوایی عراق در اواخر تابستان امسال حملات هوایی خود علیه ترمینال نفتی جزیره خارک را آغاز کرد که به خسارت های جدی به آن منجر شد.

این مسئله (حملات ناگهانی عراق به ترمینال نفتی خارک) نشان می دهد که نه تنها سری اعلام شده میراژهای اف -١ و همچنین موشک های اگزوسه فرانسه قبلاً باید تحویل داده شده باشد، بلکه بمب های پیچیده بیشتری نیز به عراق سرازیر شده است.

این فروش تسلیحاتی جدید، استراتژی و انتخاب سیاسی فرانسه را در جنگ خلیج فارس مجدداً اثبات می کند. حمایت از عراق علیه ایران تا آخر... این" انتخاب" در موافقت با تعهد فرانسوا میتران در سال ١٩٨٣ است که گفت: " هرگز به ایرانی ها اجازه نخواهد داد که عراق را شکست دهند." عجیب اینکه این تصمیم فرانسه درست در زمانی اتخاذ شد که ایرانی ها اظهار حسن نیت کرده و پیشنهاد عادی کردن روابط با فرانسه را می دادند و به نظر می رسد فرانسه نیز به سهم خود مایل به نزدیکی با تهران باشد. در اواخر بهار گذشته، کاردار برجسته فرانسه در ایران اظهار کرد که حکومت وی در حمایت از سازمان مجاهدین خلق علیه جمهوری اسلامی، اشتباه کرده است. (تا آن زمان فعالیت های سازمان مجاهدین خلق محدود بود.) به علاوه در پایان ماه سپتامبر، ایرانی ها به طور علنی اعلام کردند که پاریس برای آزاد کردن یک میلیارد دلاری که رژیم پهلوی به کمیساریای انرژی اتمی فرانسه وام داده بود، آماده مذاکره است. حرکات حسن نیت ایران نسبت به فرانسه بخشی از یک حرکت گسترده تر به طرف غرب در یک تلاش آشکار برای وارد کردن جنگ به حوزه دیپلماتیک بود. اظهارات بی شائبه رسمی ضدغربی تهران، نقطه نظرهای معتدل و مسالمت آمیزی نسبت به برخی از کشورهای غربی مثل آلمان غربی بود.

پس چرا پاریس حمایت خود از عراق را افزایش داد؟ شاید نرم شدن مواضع ایران به عنوان یک ضعف تلقی شد. به هرحال، مسلم است که تحت شرایط خاص ایران (بیشتر از عراق) به عنوان خطر برای اسرائیل - که سوسیالیست های فرانسوی به ویژه رهبر آنها میتران زمانی مُصراً از آن حمایت کرده اند - محسوب می شود.

فروش میراژهای فرانسوی به عراق درحالی اعلام شد که دو تبعه فرانسوی (میشل سوره،