تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٤ - تفسير چنان آنها را متلاشى كرديم كه ضرب المثل شدند!

و اساسى آن" امنيت" است اضافه مى‌كند" ما در ميان اين آباديها فاصله‌هاى مناسب و نزديك مقرر كرديم" (وَ قَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ).

و به آنها گفتيم:" در ميان اين قريه‌ها شبها و روزها در اين آباديها در امنيت كامل مسافرت كنيد" (سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً آمِنِينَ‌).

به اين ترتيب آباديها فواصل متناسب و حساب شده‌اى داشت، و از نظر حمله وحوش و درندگان بيابان، يا سارقين و قطاع الطريق نيز در نهايت امنيت بود، به گونه‌اى كه مردم مى‌توانستند بدون زاد و توشه و مركب، بى آنكه احتياج به حركت دستجمعى و استفاده از افراد مسلح داشته باشند، بدون هيچ خوف و ترس از جهت ناامنى راه يا كمبود آب و آذوقه به مسير خود ادامه دهند.

در اينكه جمله سيروا فيها ... (در اين آباديها سير كنيد ...) به وسيله چه كسى به آنها ابلاغ شد، دو احتمال وجود دارد: يكى اينكه به وسيله پيامبران آنها به آنها ابلاغ شد، و ديگر اينكه زبان حال آن سرزمين آباد و جاده‌هاى امن و امان همين بود.

مقدم داشتن" ليالى" (شبها) بر" ايام" (روزها) ممكن است از اين جهت باشد كه مهم وجود امنيت در شبهاست هم امنيت از نظر دزدان راه و هم وحوش بيابان، و گرنه تامين امنيت در روز آسانتر است.

*** اما اين مردم ناسپاس در برابر آن همه نعمتهاى بزرگ الهى كه سرتاسر زندگانى آنها را فراگرفته بود- مانند بسيارى ديگر از اقوام متنعم- گرفتار غرور و غفلت شدند، مستى نعمت و كمى ظرفيت آنها را بر آن داشت كه راه ناسپاسى پيش گيرند، از مسير حق منحرف شوند و به دستورات الهى بى اعتنا گردند.

از جمله تقاضاهاى جنون آميز آنها اينكه از خداوند تقاضا كردند كه در ميان سفرهاى آنها فاصله افكند،" گفتند: پروردگارا! ميان سفرهاى ما دورى بيفكن"