تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٠٢ - تفسير تمام آيات الهى را ناديده مى گيرند

كارى كرده كه خدا مى‌خواهد فقير بماند، و اگر ما غنى هستيم لا بد عملى انجام داده‌ايم كه مشمول لطف خدا شده‌ايم، بنا بر اين نه فقر آنها و نه غناى ما هيچكدام بى حكمت نيست!! غافل از اينكه جهان ميدان آزمايش و امتحان است، خداوند يكى را با تنگدستى آزمايش مى‌كند، و ديگرى را با غنا و ثروت، و گاه يك انسان را در دو زمان با اين دو در بوته امتحان قرار مى‌دهد كه آيا به هنگام فقر امانت و مناعت طبع و مراتب شكرگزارى را بجا مى‌آورد؟ يا همه را زير پا مى‌گذارد؟

و به هنگام غنا از آنچه در اختيار دارد در راه او انفاق مى‌كند يا نه؟

گرچه بعضى آيه فوق را بر گروه خاصى، مانند يهود يا مشركان عرب و يا جمعى از ملحدين و منكران آئينهاى انبيا، تطبيق كرده‌اند، ولى ظاهر اين است كه آيه مفهوم عامى دارد كه در هر عصر و زمانى مصداقهايى براى آن مى‌توان يافت، هر چند مصداق آن در عصر نزول آيه افرادى از يهود يا مشركان بوده‌اند، اين يك بهانه عمومى در طول اعصار و قرون بوده و هست كه مى‌گويند اگر رازق خداوند است پس چرا شما از ما مى‌خواهيد كه افراد فقير را روزى دهيم؟ و اگر خدا خواسته است آنها محروم بمانند پس چرا ما كسى را بهره‌مند سازيم كه خدا محرومشان ساخته؟

بيخبر از اينكه گاه نظام تكوين چيزى ايجاب مى‌كند و نظام تشريع چيز ديگر.

نظام تكوين چنين ايجاب كرده كه خداوند زمين را با تمام مواهبش در اختيار بشر قرار دهد، و آنها را در اعمال خود براى طى كردن مسير تكامل آزاد بگذارد، و در عين حال غرائزى در او آفريده كه هر كدام او را به سويى سوق مى‌دهد.

و نظام تشريع چنين ايجاب كرده كه قوانينى براى كنترل غرائز، تهذيب‌