و بازگشت به پروردگار هست ، و در حقیقت این قیامت و بازگشت به خدا است که توجیه کننده خلقت این عالم است . ما هرگز در قرآن به این منطق برخورد نمی‌کنیم که انسان آفریده شده است‌ که هر چه بیشتر بداند و هر چه بیشتر بتواند ، تا اینکه انسان وقتی دانست‌ و توانست ، خلقت به هدف خود رسیده باشد . بلکه انسان آفریده شده است‌ که خدا را پرستش کند و پرستش خدا ، خود ، هدف است . اگر انسان بداند و هر چه بیشتر بداند و بتواند و هر چه بیشتر بتواند ، ولی مسئله شناخت‌ خدا که مقدمه پرستش است ، و عبادت خداوند در میان نباشد ، بسوی هدف‌ خلقت گام بر نداشته است و از نظر قرآن سعادتمند نیست . [ از نظر قرآن‌ ] انبیاء آمده‌اند برای اینکه بشر را به سعادت خودش که غایت سعادت از نظر آنها پرستش خداوند است ، برسانند . طبعا به این معنا در منطق اسلام هدف اصلی از زندگی ، جز معبود چیز دیگری نمی‌توا ند باشد . یعنی قرآن می‌خواهد انسان را بسازد و می‌خواهد به‌ او هدف و آرمان بدهد ، و هدف و آرمانی که اسلام می‌خواهد بدهد فقط خدا است و بس ، و هر چیز دیگری جنبه مقدمی دارد نه جنبه اصالت و استقلال و هدف اصلی . در آیاتی که قرآن انسانهای کامل را توصیف می‌کند ، و یا از زبان‌ انسانهای کامل سخن می‌گوید ، آنها را اینطور معرفی می‌کند که آنها هدف‌ زندگی را خوب درک کرده‌اند و روی همان هدف کار می‌کنند و گام بر می‌دارند . از زبان ابراهیم علیه‌السلام می‌گوید : " « وجهت وجهی للذی فطر السموات‌ و الارض حنیفا و ما انا من »