مثل معروفی را بیان می‌کند که مکرر در سخنرانیها ذکر کرده‌ام ، مثل سیل و کف روی آب . می‌گوید کفهای روی آب زود از بین می‌روند ولی آب باقی‌ می‌ماند ، بعد می‌گوید این ، مثل حق و باطل است . و حق و باطل را هم‌ اینطور تعریف می‌کند : آنچه نافع و مفید است باقی می‌ماند و آنچه که‌ فایده‌ای ندارد حذف می‌شود . مسئله آینده دین که باقی خواهد بود یا نه ، مربوط می‌شود به نقشی که دین‌ در تکامل ماهیت انسان ، در تکامل معنویت و انسانیت انسان دارد یعنی‌ نقشی که در حسن رابطه انسان با خود و با انسانهای دیگر دارد که هیچ چیزی‌ قادر نیست و نخواهد بود ( نه در گذشته چنین قدرتی داشته است و نه در آینده خواهد توانست ) جای آن را بگیرد . پس مسئله این خواهد شد که در آینده ، جامعه بشریت یا منقرض خواهد شد و بشر بدست خود تباه خواهد گردید ، با یک خودکشی دسته جمعی بشریت از روی زمین برچیده خواهد شد ، و یا جامعه بشریت به سرنوشت واقعی خودش که تکامل همه جانبه است : تکامل‌ در رابطه‌اش با طبیعت ، تکامل در آگاهی ، تکامل در قدرت ، تکامل در آزادی ، تکامل در عواطف ، تکامل در احساسات انسان دوستی و . . . خواهد رسید و در همه اینها تکامل انسان حقیقت پیدا خواهد کرد که این اعتقادی‌ است که ما داریم و در درجه اول این اعتقاد را از تعلیمات دینی خودمان‌ الهام گرفته‌ایم . در یک سخنرانی تحت عنوان امدادهای غیبی در زندگی بشر در همین دانشگاه این مطلب را عرض کردم که این خوش بینی نسبت به آینده‌ بشریت و تکامل واقعی زندگی بشریت و به بن بست نرسیدن آن را [ فقط ] ما داریم و عرض کردم که چگونه مکتبهای دیگر از نظر